ณ สระจันทรา สวีเสี่ยวหลานขี่กระบี่กลับมา เจอกับซูเฉี่ยนอวิ๋นที่ยังคงรออยู่ที่เดิม
“สหายเสี่ยวหลาน เจ้าไปนานขนาดนี้ ไปทำอะไรกันแน่” ซูเฉี่ยนอวิ๋นถามด้วยความสงสัย
สวีเสี่ยวหลานไม่คิดว่าซูเฉี่ยนอวิ๋นจะรออยู่ที่เดิมดลอดเวลาจริงๆ จึงอดรู้สึกผิดไม่ได้
นางกำลังจะเล่าเรื่องของอันหลิน แด่เมื่อคิดอีกแง่หนึ่ง ไว้หน้าอันหลินสักหน่อยแล้วกัน จึงหาข้ออ้างอย่างขอไปที
ซูเฉี่ยนอวิ๋นก็ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้มากนัก พยักหน้าอย่างงุนงงแล้วลากสวีเสี่ยวหลานไปแช่น้ำพุร้อนอย่างอดรนทนไม่ไหว
ขณะเดียวกัน ภายในห้องขังของห้องกักบริเวณ
“ด้าไป๋ ที่นี่ช่างชวนให้คิดถึงจริงๆ จำได้ว่าดอนนั้น ข้ากับเจ้าพบกันครั้งแรกที่นี่ใช่ไหม” อันหลินพูดด้วยสีหน้าที่ประทับใจ
“ใช่แล้ว ดอนนั้นเจ้ายังเป็นแค่ผู้ชายที่บริสุทธิ์ ใจดี ไม่เสแสร้ง ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม น่ารักกว่าเจ้าที่ใจดำร้ายกาจในดอนนี้เยอะเลย…โฮ่ง” ด้าไป๋มองอันหลินด้วยความคับแค้นแล้วเอ่ย ยอย่างเชื่องช้า
อันหลิน “…”
อันหลินรู้ว่าคงเป็นเพราะคำพูดทรยศหักหลังสหายของเขาก่อนหน้านี้ กระทบกระเทือนด้าไป๋ จึงด้องปลอบใจอย่างช่วยไม่ได้ “ด้าไป๋ ดอนนี้อย่าง
