ตอนนี้ในใจต้าไป๋มีความสิ้นหวัง คำพูดที่แนบเรียนไร้ช่องโหว่ของอันหลินทำร้ายจิตใจของมันอย่างยิ่ง
เพราะอะไร ทำไมต้าไป๋ผู้นี้ถูกสามีภรรยาร่วมมือกันทุบตีแล้ว ยังจะถูกใส่ร้ายป้ายสีอีกหรือ
ความยุติธรรมอยู่ตรงไหน ยังมีความยุติธรรมอีกไหม!
ทันใดนั้น ต้าไป๋ก็นึกอะไรขึ้นได้
“เซียนหญิงเสี่ยวหลาน เข้าใจผิดแล้ว! นี่เป็นความคิดของพี่อันทั้งนั้น เขาเป็นตัวต้นคิด ข้าแค่สมรู้ร่วมคิด!”
ต้าไป๋คร่ำครวญแล้วพูดต่อว่า “เป็นความคิดของพี่อันทั้งนั้น! ตอนที่ข้าเห็นร่างของเจ้าในคันฉ่องเมฆ ข้าพยายามห้ามพี่อันไม่ให้แอบดูสุดชีวิต ปรากฏว่าพี่อันกลับทุบตีข้าด้วยคว วามโมโห! พี่อันมีนิสัยอย่างไรเจ้ายังไม่รู้อีกหรือ เจ้าต้องเชื่อข้านะ! โฮ่ง!”
พูดจบต้าไป๋ก็ถลึงตาใส่อันหลินอย่างขุ่นเคือง
เอาเลย ทำร้ายกันและกันเลย!
สวีเสี่ยวหลาน “…”
อันหลินแข้งขาอ่อนแรงอีกครั้ง รีบส่งกระแสจิตทันที ‘ต้าไป๋ รีบหุบปากเดี๋ยวนี้! โดนตีคนเดียวย่อมดีกว่าโดนสองคนนะ!’
ต้าไป๋แสยะยิ้ม ‘เจ็บคนเดียวไม่สู้เจ็บด้วยกัน’
อันหลิน “…”
เขามองสวีเสี่ยวหลาน แววตาสั่นระริก พูดอย่างจริงใจว่า “เสี่ยวหลาน ข้าเป็น
