ต้าไป๋มองสีหน้าท่าทางที่ลึกล้ำเกินหยั่งของอันหลินด้วยความฉงนสนเท่ห์ในใจ
หมายความว่าพี่อันหลินไม่ต่อต้านทิวทัศน์อันนี้ แต่มันก็ยังถูกทุบตีเปล่าๆ งั้นหรือ
ต้าไป่อยากจะร้องไห้ ยืนเคียงข้างอันหลินเงียบๆ จนฟ้ามืด
ม่านรัตติกาลเริ่มมาเยือนช้าๆ
สระจันทราอันงดงามเริ่มมีควันขาวลอยขึ้นเป็นระลอกๆ พลังปราณอันเข้มข้นห้อมล้อมสี่ทิศ แลดูเลือนรางและเย้ายวนใจอย่างยิ่ง
โคมไฟปรากฏขึ้นบริเวณรอบนอกของสระจันทรา ทอแสงปกคลุมเหนือสระน้ำใสสะอาดเป็นชั้นบางๆ
ทอดมองไกลๆ สระจันทราก็เหมือนดวงจันทร์ที่ถูกทอดทิ้งไว้กลางขุนเขา
วิชาแสงจันทร์เพิ่มแสง!
ต้าไป๋วาดอุ้งมือ เมฆขาวบนนภาเริ่มเปลี่ยนแปลง
อันหลินกับต้าไป๋เบิกตากว้างมองภาพกลางปุยเมฆ
ท่ามกลางแสงระยิบระยับของผิวน้ำ พวกเขาเห็นสตรีสิบกว่าคนกำลังหยอกล้อสรวลเสเฮฮาในสระจันทรา
แม้จะมีไอน้ำสีขาวบดบัง แต่ก็สามารถเห็นเรือนร่างอันอรชรเนียนนุ่มของพวกนางรางๆ อยู่ดี มองเห็นน้ำใสกระเพื่อมกระทบเรือนร่างขาวราวหิมะของพวกนาง มองเห็นภาพอันวิเศษที่เต็มไปด้ว วยหลากหลายท่วงท่า…
อา…
ยอดไปเลย!
ทิวทัศน์ที่นี่ใช้ได้จริงๆ ด้วย!
“พี่อัน…เจ้าคิดว่าสาวคน
