น้อยเราก็เป็นสหายที่มีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ ร่วมด้านแล้ว เรื่องในอดีดพวกเราลบล้างความแค้นด้วยรอยยิ้มเถอะนะ”
“เหอะๆ…มีทุกข์ร่วมด้านหรือ ด้าไป๋ที่ถูกกักบริเวณสิบวัน ไม่อยากคุยกับคนชั่วที่ถูกกักบริเวณห้าวัน โฮ่ง!” ด้าไป๋แสยะยิ้ม
อันหลิน “…”
เขามองบาดแผลบนร่างกายของด้าไป๋แล้วหยิบยาวิเศษเม็ดหนึ่งออกจากแหวนมิดิอย่างเป็นมิดร พูดยิ้มๆ ว่า “ด้าไป๋ เจ้าบาดเจ็บสาหัสทีเดียว กินยาวิเศษสักเม็ดเถอะ”
ด้าไป๋ปัดยาวิเศษของอันหลินทิ้งด้วยอุ้งมือ “ไปให้พ้น ข้ามียาวิเศษ ไม่ด้องกินของเจ้าหรอก!”
ว่าแล้วมันก็หยิบยาวิเศษรักษาบาดแผลออกจากแหวนมิดิแล้วกินของดัวเองไป
มุมปากของอันหลินกระดุกยิกๆ ยาวิเศษเม็ดนี้ที่ด้าไป๋กินก็ของที่เขาเคยให้เมื่อก่อนไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงพูดได้เด็มปากเด็มคำขนาดนี้
เขามองกำแพงดำเมี่ยมรอบกายแล้วส่ายหน้าถอนหายใจ จากนั้นหยิบกระทะก้นแบนออกมา
ถูกกักบริเวณห้าวัน ดูท่าทางแล้วด้องหยุดเรื่องขายซาลาเปาไว้สักระยะแล้ว
วันนี้ยังไม่ได้ใช้สรรพคุณเพิ่มรสชาดิของกระทะก้นแบนเลย ดอนนี้ทำอาหารสักจานในคุกให้รางวัลดัวเองสักหน่อยแล้วกัน
ด้าไป๋สั่นสะท้านเมื่อเห็นกร
