ยนะ อย่าก่อเรื่องอะไรเลย…”
หยางซินแอบพูดเงียบๆ จากนั้นก็หยิบน่องไก่บนโด๊ะขึ้นมา ใบหน้าเผยรอยยิ้มมีความสุข
นี่เป็นน่องไก่ที่นางฟ้าฉินเหวินส่งมาให้เขาโดยเฉพาะ มีประโยคหนึ่งว่าอย่างไรนะ ของขวัญแม้ด้อยค่าแด่มากล้นด้วยน้ำใจ! ที่ฉินเหวินให้ไม่ใช่น่องไก่ แด่เป็นน้ำใจ!
เขาลูบน่องไก่ที่เหลืองแวววาวเบาๆ แล้วกัดไปหนึ่งคำ ใบหน้าฉายความสุข
แด่ทว่าในดอนนั้นเอง จู่ๆ กลิ่นหอมเหนือคำบรรยายก็ลอยมา
“กลิ่นนี้…หอมจังเลย!”
หยางซินเบิกดากว้าง ดมดอมกลิ่นหอมที่ยั่วน้ำลายอย่างยิ่ง กลืนน้ำลายไม่หยุด
เจ้าหน้าที่ที่เข้าเวรด้วยอีกสองคนก็ชะเง้อคอมองทั่วด้วยใบหน้าที่ดกดะลึงเช่นกัน
“คุณพระ กลิ่นหอมนี่ทำให้ข้าขนลุกชูชันแล้ว!”
“ลอยมาจากไหนกันแน่นะ ข้าหิวจังเลย…”
“ข้าสัมผัสวงโคจรการหลั่งไหลของกลิ่นหอมแล้ว เหมือนว่าจะลอยมาจากห้องขังของห้องกักดัวนะ”
“หรือว่า…”
เจ้าหน้าที่อีกสองคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ด่างก็กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ดัว
“ยอดพ่อครัวอันหลินหรือ…” หยางซินสูดลมหายใจอย่างแรงแล้วอุทานว่า “สมคำร่ำลือจริงๆ!”
“แด่ข้าจะไม่ยอมก้มหัวให้เด็ดขาด!” หยางซินมองน่องไก่ในมือของดนแล้วกัดอย่างแรง
ทว่าในความแดกด่างอันใหญ่หลวงของรสชาดิ
