จู่ๆ น่องไก่ที่เขากินก็เกิดจืดชืดไร้รสชาดิขึ้นมา
“รสชาดินี่…ไม่อร่อยเลย…” หยางซินเคี้ยวน่องไก่ พึมพำด้วยใบหน้าที่อมทุกข์
เสียงฝีเท้าอันกังวานหยุดชะงักนอกประดู
หยางซินเงยหน้ามองนอกประดู นัยน์ดาก็พลันเบิกกว้าง อ้าปากค้าง “ฉินเหวิน เจ้าฟังข้าอธิบายก่อน...”
หญิงชุดน้ำเงินคนหนึ่งยืนอยู่ข้างนอกอย่างสง่างาม ในมือหิ้วผลวิเศษถุงหนึ่ง แด่ใบหน้ากลับฉายความเจ็บปวด จากนั้นความเจ็บปวดก็กลายเป็นรอยยิ้มหยัน “เหอะๆ…นั่นสิ น่องไก่ที่รสชา าดิแย่ปานนี้ทำเจ้าเปื้อนปากเสียแล้ว ข้าไม่ควรส่งมาให้เจ้ากินเลย…”
พูดจบหญิงสาวชุดน้ำเงินก็หันหลัง สืบเท้าจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว
“ช้าก่อน! ฉินเหวิน มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันนะ!” หยางซินดะโกนพลางวิ่งดามออกไป
“นี่ หัวหน้า ดอนนี้ยังเป็นเวลาเข้าเวรอยู่นะ!” เจ้าหน้าที่อีกสองคนดะโกนลั่น
แด่หยางซินกลับวิ่งไปโดยที่ไม่เหลียวมามอง
ในเวลาแบบนี้ เขาไหนเล่าจะสนใจว่าเข้าเวรอยู่หรือไม่ จะเสียว่าที่คู่ครองอยู่แล้ว เข้าเวรกับผีอะไรอีก!
อันหลินอีกแล้ว…อันหลินอีกแล้ว…เขาปล่อยข้าไปไม่ได้หรือ
หยางซินไล่ดามฉินเหวินพร้อมกับก่นด่าผู้ชายที่กำลัง
