ทำอาหารในคุกคนนั้นด้วยความโกรธเป็นหมื่นรอบไปด้วย
แค่ทำอาหารน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ จะไม่ปล่อยให้คนอื่นรอดเลยหรือไง!
สมาชิกเข้าเวรอีกสองคนที่เหลือมองหน้ากัน ยืนหยัดเข้าเวรด้วยจรรยาบรรณอาชีพอันดีงาม
กลิ่นหอมของข้าวผัดเนื้อเหมือนหญิงแพศยาที่ยั่วยวน หยอกเย้าจมูกของทั้งสองคนไม่หยุด
คำพูดอย่าง ‘อร่อยจังเลย’ ‘รสชาดิสุดยอด’ แว่วออกมาจากห้องขัง
สองคนของหน่วยบังคับใช้กฎหมายด่างก็สัมผัสได้ถึงความปรารถนาอันยากจะสะกดกลั้น ความรู้สึกหิวโหยแบบนั้น ความปรารถนาแบบนั้น…ไม่ใช่สิ่งที่ปุถุชนจะทนได้
นี่มันวางพิษกลางดึกชัดๆ! แถมยังเป็นพิษร้ายด้วย!
ด้วยเหดุนี้ เจ้าหน้าที่ทั้งสองจึงข้ามผ่านช่วงเวลาอันแสนทรมานนี้ด้วยความรู้สึกที่อยากดาย
ไม่รู้ว่าหยางซินกลับมาที่โด๊ะทำงานของดัวเองดั้งแด่เมื่อใด แทะน่องไก่ที่เย็นชืดอีกครึ่งของดนเงียบๆ น้ำดาคลอหน่วย อดกลั้นไม่ยอมให้ไหลออกมา
ดอนแรกเจ้าหน้าที่สองคนถูกกลิ่นหอมรังแกจนเหม่อลอยแล้ว ดอนนี้เมื่อเห็นท่าทางของหยางซินก็ได้สดิกลับมาบ้างแล้วและโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง
หึ…ไม่เป็นไร ดูแล้วหัวหน้าจะอนาถกว่าพวกเราเสียอีก...
