าดใจว่า “ท่านบรรลุระดับหวนสู่ความว่างเปล่าแล้วหรือ”
“ฮ่าๆ พึ่งใบบุญของอันหลิน ข้าถึงโชคดีบรรลุระดับหวนสู่ความว่างเปล่า” เซียนสวรรค์มิ่งหยวนยิ้มบางๆ ใบหน้าไม่มีความตื่นเต้นมากนัก แต่เป็นท่าทางที่เรียบเฉย
“ความชอบนี้ข้าไม่กล้ารับ เป็นเพราะท่านมีพรสวรรค์เลิศล้ำทั้งนั้นถึงมีโอกาสบรรลุได้” อันหลินโบกมือปัดๆ
จากนั้นเขาก็นั่งลงตรงหน้าเซียนสวรรค์มิ่งหยวน หยิบของกินแนะนำที่เขาใช้ต้อนรับแขกออกจากแหวนมิติ ซาลาเปาหมาเมินนั่นเอง!
“ไม่…นี่เป็นความชอบของเจ้าทั้งนั้น…ถ้าพูดให้ลึกซึ้งกว่านี้ มันเป็นเพราะโชคชะตาทั้งนั้น!” เซียนสวรรค์มิ่งหยวนฉวยซาลาเปากินไปลูกหนึ่ง จากนั้นก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว ใบหน้าฉายความตกตะลึง “ซาลาเปานี่มีวาสนากับข้า…”
อันหลิน “… ถ้ามีวาสนาท่านก็กินเยอะๆ เลย!”
เซียนสวรรค์มิ่งหยวนก็ไม่เกรงใจ ไม่นานซาลาเปาเข่งหนึ่งบนโต๊ะก็ถูกกินจนเกลี้ยง ก่อนจะเข้าสู่ประเด็นสำคัญ
“ข้าลั่นวาจาก่อนทะลวงขั้นว่า หากข้าทะลวงขั้นสำเร็จจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้เจ้า เซียนสวรรค์มิ่งหยวนคนนี้ไม่ใช่คนที่ไร้สัจจะ ฉะนั้นขอให้เจ้ารับประคำเม็ดนี้ไว้ด้วย” เซียนสวรรค์มิ่งหยวนหยิบประคำสีขาวเม็ดหนึ่งออกมา
“นี่มัน…” อันหลินสัมผัสได้ถึงคล
