อันหลินกลับมายังสำนักที่คุ้นเคย หวนคืนสู่บ้านพักที่อบอุ่นอีกครั้ง
เขาไม่คิดเลยว่าการไปสำนักวิหคชาดกับสวีเสี่ยวหลานครั้งนี้จะมีเรื่องเกิดขึ้นมากมายปานนี้
ครั้งนี้ออกเดินทางเป็นระยะเวลาหนึ่งเดือนกว่าเต็มๆ รองผู้อำนวยการอวี้หัวพอรู้ความเป็นมาของเรื่องราวคร่าวๆ ด้วยเหตุนี้จึงไม่ว่าอะไรกับการขาดเรียนหนึ่งเดือนกว่ามากนัก
กลับเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับสหายบางส่วนที่เป็นห่วงอันหลินแทบแย่ มีทั้งข่าวการเสียชีวิต ทั้งคืนชีพกะทันหัน…เล่นเอาหัวใจของพวกเขาแทบวายแล้ว อันหลินกลับสำนักวิหคชาดก่อนหน้านี้ ใช้เวลาแจ้งว่าปลอดภัยผ่านยันต์ส่งสารตั้งครึ่งวันเต็ม
เมื่อทราบการกลับมาของอันหลินกับสวีเสี่ยวหลาน เซวียนหยวนเฉิงกับพวกซูเฉี่ยนอวิ๋นก็มาถึงบ้านพักของอันหลินอย่างอดรนทนไม่ไหว อยากมาชื่นชมทั้งคู่ที่ฟื้นคืนชีพสักหน่อย
สวีเสี่ยวหลานเป็นฝ่ายรินชาให้ทุกคนด้วยท่วงท่าที่สง่างาม ใบหน้างดงามเจือความนิ่งสงบอันไร้ราคี
หลิวเชียนฮ่วนจ้องสวีเสี่ยวหลานไม่วางตา ปากสีแดงอิงเถา[1]เผยอช้าๆ ใบหน้าค่อยๆ ฉายความตกตะลึง “ศิษย์น้องเสี่ยวหลาน ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือไม่…ไยข้ารู้สึกพลังยุทธ์ของเจ้าสูงกว่าข้าเล่า บรรลุระดับแปลงจิตแล้วหรือ”
“ศิษย์พ
