ลึงไม่ได้
“อันหลิน ผมของเจ้า…”
นางสัมผัสได้ว่าผมของอันหลินไม่ได้ย้อม เส้นผมทุกเส้นล้วนแฝงด้วยกลิ่นอายของพลังชีวิตอันเต็มเปี่ยม
“อ้อ กินยาเซียนขั้นสองไปเม็ดหนึ่ง ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย” อันหลินมองหญิงสาวชุดเขียวที่มีรูปโฉมงดงาม รูปร่างอรชรแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“ดีเหลือเกิน…” สวีเสี่ยวหลานจ้องผมดำของอันหลินอย่างไม่วางตา แววตาสั่นระริก
นางหวาดกลัวเหลือเกินว่าอายุขัยของอันหลินที่สูญเสียไปจะหวนกลับมาไม่ได้อีก หลายวันมานี้เอาแต่ครุ่นคิดตลอดเวลาว่าทำอย่างไรจึงจะฟื้นฟูอายุขัยได้ ดูจากตอนนี้แล้ว ยาเซียนสามารถ ถแก้ไขปัญหาสูญเสียอายุขัยเช่นนี้ได้ มันทำให้นางวางใจลงได้อย่างแท้จริง
อันหลินยิ้มบางๆ จูงมืออันอบอุ่นและนุ่มนิ่มของหญิงสาวตรงหน้าเดินไปใต้ต้นจื่อเถิง หยิบผลไม้ที่ส่องแสงสีน้ำเงินรูปร่างคล้ายลูกสาลี่ออกมาสองลูก
“นี่มัน…” สวีเสี่ยวหลานกะพริบตาปริบๆ อย่างสงสัย
“มันชื่อว่าผลหิมะหวาน ผลวิเศษขั้นห้า กินแล้วสดชื่นหวานฉ่ำ รสชาติดีมาก ข้าได้มาจากแหวนมิติของสาวหิมะ ได้ยินว่าอร่อยมาก” อันหลินใช้วิชาญาณทิพย์ถึงได้พบผลวิเศษที่สามารถ
