สอง ฐานะในสำนักวิหคชาดของมันเทียบเท่าสุดยอดสมบัติ! มันเป็นอาวุธที่ล้ำค่ายิ่งกว่าอาวุธเซียนเป็นอักโข ได้ยินว่าทุกชิ้นล้วนมีพลังอันสุดแท้หยั่งถึง ประเมินมูลค่าไม่ได้
อาวุธดั้งเดิมวิหคชาดมีทั้งสิ้นสิบชิ้น นอกจากหกชิ้นที่อยู่ตรงนี้แล้ว ตอนนี้ในสำนักวิหคชาดมีเพียงเจ้าสำนักจูซีเจ๋อ ปรมาจารย์ซือถูเฟิ่ง ผู้อาวุโสเฉินซิ่นหรานที่มีอาวุธดั้งเดิม และมีอีกชิ้นที่สูญหาย
“มาเถิด พวกเจ้ามาเลือกชิ้นหนึ่งที่ถูกชะตาเถิด” ผู้อาวุโสจูยิ้ม
“มัน…ไม่ค่อยดีกระมัง…” อันหลินกลืนน้ำลายเอื๊อก เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้น้ำลายของตนไหลออกมา
“อย่าลำบากใจไปเลย พวกเจ้าเป็นลูกศิษย์สำนักวิหคชาด แถมยังเป็นคนที่สร้างความดีความชอบอย่างใหญ่หลวง ผ่านประชามติของผู้อาวุโสแล้วว่า พวกเจ้ามีสิทธิ์สืบทอดอาวุธดั้งเดิมวิหคชาดคนละหนึ่งชิ้น” ผู้อาวุโสจูกล่าว
สวีเสี่ยวหลานไม่มีความเห็นกับเหตุไม่คาดฝันครั้งนี้ แต่จ้องกำไลสีเพลิงชิ้นหนึ่งอย่างตะลึงงัน ใบหน้าเจือความมึนงงและอาลัยอาวรณ์
นางชี้กำไลวงนั้นแล้วพูดว่า “ข้าเอามันนี่แหละ”
“กำไลวิหคชาดหรือ อืม มันก็ควรเป็นของเจ้านั่นแหละ” ใบหน้าของผู้อาวุโสจูก็เหม่อลอยไปชั่วขณะ จากนั้นก็พยักหน้ายอมรับ
จากนั้นค่ายกลส
