เป็นอีกราตรีที่งดงาม อันหลินกับสวีเสี่ยวหลานชมดอกไม้ไฟตลอดทั้งคืน สุดท้ายก็กลับด้วยความสุขสม แยกย้ายกันกลับห้องไปพักผ่อน
เช้าตรู่วันต่อมา ทั้งที่อันหลินเพิ่งตื่นได้ไม่นาน ดวงตายังแดงก่ำ ชายหนุ่มที่ดูค่อนข้างองอาจคนหนึ่งก็มาหาเขาแล้ว
“ฮาย อันหลิน เมื่อคืนเป็นอย่างไรบ้าง แฮปปี้หรือไม่” ม่อไห่พูดพลางทำหน้ามีเลศนัย
“อืม แฮปปี้สิ ดอกไม้ไฟงดงามจริงๆ…” อันหลินยิ้มอย่างมีความสุข
ม่อไห่ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูอันหลินว่า “สำเร็จแล้วหรือ”
อันหลินทำหน้างุนงง “สำเร็จอะไร”
“อะแฮ่ม…ต้องให้ข้าบอกด้วยหรือ” ม่อไห่อมยิ้มมองอันหลิน “เมื่อคืนดอกไม้ไฟดังตูมตามไม่ขาดสาย คือว่า…เจ้ากับสวีเสี่ยวหลานไม่ได้จุดพลุ กันหรือ”
ดอกไม้ไฟดังไม่ขาดสาย
จุดพลุงั้นเหรอ
ให้ตายสิ!
มุมปากของอันหลินกระตุกยิกๆ เขาเหมือนจะเข้าใจคำพูดของม่อไห่แล้ว จึงถลึงตาใส่ม่อไห่อย่างอดไม่ได้ “ไปให้พ้น! ข้ากับเสี่ยวหลานเป็นความสัม มพันธ์แบบเพื่อนร่วมสำนักที่บริสุทธิ์ คิดบ้าอะไรน่ะ!”
ในตอนนั้นเอง ต้าไป๋ก็ออกมา “นั่นสิ พี่อันไร้เดียงสาเชียวละ ก็แค่จับมือกับจุมพิต
