อันหลินกับสวีเสี่ยวหลานมายังเรือนหลังหนึ่ง ที่นี่ปลูกต้นจื่อเถิงไว้มากมาย มองไกลๆ แล้วเหมือนก้อนเมฆสีม่วง งดงามยิ่งนัก
นี่เป็นเรือนที่สวีเสี่ยวหลานอาศัยอยู่ นับว่าเป็นเรือนที่ใหญ่มากในสำนักวิหคชาดแล้ว
สาวใช้ทั้งสี่อย่างชุน เซี่ย ชิว ตงเห็นการตกแต่งอันวิจิตร พืชพรรณอันงดงาม สระน้ำที่ใสสะอาด ไม่นานก็ตกหลุมรักเรือนหลังนี้ สุมหัวกันพูด เจี๊ยวจ๊าวอย่างเริงร่าไม่หยุด
อันหลินนอนเอกเขนกอาบแสงแดดอันอบอุ่นอยู่บนเก้าอี้ยาว กำลังหลับตาพักผ่อน
ในตอนนั้นเอง เขาก็เห็นต้าไป๋หยิบของสีทองคล้ายข้าวปั้นออกมาแล้วยัดใส่ปากไม่หยุด
“ต้าไป๋ เจ้ากินอะไรน่ะ” อันหลินพูดอย่างสงสัย
“นี่เป็นอาหารหมา โฮ่ง!” ต้าไป๋กินพลางพูดไปด้วย
อันหลิน “…”
เมื่อเห็นสีหน้าของอันหลิน ต้าไป๋จึงชี้แจงต่อว่า “ก่อนหน้านี้ข้าได้มรดกอาหารหมาจากโบราณสถานจื่อซิงมาไม่ใช่หรือ ตอนหลังข้าเลยปรุงอาหารหมาต ตามวิธีการของมรดก ไม่คิดเลยว่าอาหารหมาจะอร่อยมากทีเดียว! อีกอย่างถ้าเห็นคนอื่นพลอดรักกันแล้วรู้สึกอ้างว้าง กินอาหารหมาหนึ่งคำ[1] ทำให้
