สี่ยวหลานแวบหนึ่งแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “อย่าได้มากพิธีเลย เรื่องของพวกเจ้าหยินสี่บอกข้าคร่าวๆ แล้ว เรื่องที่เหลือข้าก็พอจะเดา ได้บ้างแล้ว พวกเจ้าล้วนเป็นคนที่เถรตรง ข้าว่างไม่มีอะไรทำ จึงมาดูสักหน่อยว่าจะช่วยพวกเจ้าได้หรือไม่”
เขาพูดแล้วดีดนิ้วทีหนึ่ง แสงสีขาวก็จมหายไปในหว่างคิ้วของสวีเสี่ยวหลาน
อันหลินกลืนน้ำลายเอื๊อก มองเต้าเต๋อเทียนจุนด้วยความคาดหวัง หัวใจเต้นแรงมาก
เต้าเต๋อเทียนจุนเป็นชายชราที่ใบหน้ามีเลือดฝาด สีผิวดูแล้วสุขภาพดีนัก ซ้ำยังมีมาดที่เหนือโลกีย์แต่ก็เป็นหนึ่งกับธรรมชาติ มองแล้วให้ความรู้สึกเลื่อนลอย และมีความรู้สึก จิตใจสงบ
“อืม…วิธีถ่ายเลือดถูกปรับปรุงได้สมบูรณ์แบบอย่างมาก แม้รากฐานพินาศจะกู้คืนไม่ได้ แต่ไม่มีผลเสียใดๆ กับเส้นชีพจร ทะเลปราณ ดวงจิตและระบบการทำงานของร่างกายเลย มีโอกาส” เต ต้าเต๋อเทียนจุนเอ่ยเสียงเรียบ
วิ้ง…
อันหลินรู้สึกว่าสมองดังวิ้ง คำว่า ‘มีโอกาส’ ดังก้องอยู่ในสมองไม่หยุดประหนึ่
