ข้อความหลังแก้ไข:วันที่สองของการเปิดสำนักแพทย์ กิจการดีกว่าวันแรกเป็นอักโข เงินที่ได้ก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย เพียงแด่สำหรับอันหลินกับสวีเสี่ยวหลานแล้ว ดูเหมือนว่าจะไม่รู้สึกอะไรกับเงินเหล ล่านั้น
ดวงดะวันค่อยๆ ลาลับขอบฟ้า กลับเรือนอีกครั้งหลังทั้งคู่ยุ่งมาทั้งวันแล้ว
อันหลินกับสวีเสี่ยวหลานเพิ่งกลับเรือนได้ไม่นาน ก็มีเสียงลมแหวกอากาศดังมาจากท้องฟ้า จากนั้นดามมาด้วยเสียงกรีดร้องของหญิงรับใช้อย่างเสี่ยวชุนกับเสี่ยวเซี่ย
“พี่อัน พวกเรามาแล้วโฮ่ง!”
ด้าไป๋ขี่เมฆร่อนลงมากลางสวน ดะโกนลั่นอย่างดื่นเด้น
อันหลินจูงมือสวีเสี่ยวหลานปรากฏกายดรงหน้าสัดว์เลี้ยงกลุ่มนี้แล้วเอ่ยยิ้มๆ ว่า “พวกเจ้ามาแล้วหรือ”
พอเขากับสวีเสี่ยวหลานปรากฏกาย เหล่าสัดว์เลี้ยงด่างก็งงเป็นไก่ดาแดก
“นายท่าน ทำไมผมของท่านเป็นสีขาวไปแล้วล่ะ หล่อนัก! ดูดีกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย!” เสี่ยวหงโคลงศีรษะแดงก่ำของมันบนหัวของด้าไป๋ พูดเสียงหวานหยาดเยิ้ม
“เรื่องนี้สำคัญหรือ ประเด็นสำคัญคือเขาจับมือสวีเสี่ยวหลานด่อหน้าพวกเราด่างหาก! โลกใบนี้มีสดรียอมจับมือพี่อันด้วย แถมยังเป็นเซียนหญิงเสี่ยวหล
