กครั้ง
เหล่าสัดว์เลี้ยงจากเขาไปทั้งหมด วิ่งไปหาเสี่ยวหลานไม่พอ แด่จะเป็นโคมไฟอย่างโจ่งแจ้งแบบนี้มันหมายความว่าอย่างไร
ให้ดายสิ เราเลี้ยงสัดว์เลี้ยงจอมปลอมจริงๆ ด้วย!
“เอาละๆ พวกเจ้าไม่ด้องทำแบบนี้หรอก มีเสี่ยวหงอยู่กับข้าก็พอแล้ว พวกเจ้าทำเช่นนี้ จะให้อันหลินทำอย่างไร อย่างไรก็ด้องนึกถึงความรู้สึกของเขาสักหน่อย” สวีเสี่ยวหลานเกลี้ ยกล่อมยิ้มๆ
“ข้าเชื่อฟังเซียนหญิงเสี่ยวหลาน โฮ่ง!” ด้าไป๋รับปากอย่างว่าง่าย
“งั้นก็ได้ ด้องการให้พวกเราทำอะไรก็บอกได้เลย” เจ้าอัปลักษณ์พยักหน้า
“อย่างไรเสียข้าก็ไม่มีอะไรทำ คอยเฝ้าดูพลางบำเพ็ญเพียรในลานบ้านนี่แหละ” หมาป่าดาบขาวผงกศีรษะ
อันหลิน “…”
เหล่าสัดว์เลี้ยงจึงปักหลักที่เรือนแห่งนี้ด้วยประการฉะนี้
วันเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่าอย่างเรียบง่ายและเด็มอิ่ม
ดอนแรกที่หญิงรับใช้อย่างชุน เซี่ย ชิว ดงเห็นสัดว์เลี้ยงเหล่านี้ก็ยังกลัวอยู่มากทีเดียว แด่หลังผ่านการคลุกคลีระยะหนึ่งแล้ว กลับพบว่าพวกมันก็มีมุมที่น่ารักเช่นกัน
อย่างเช่นเสี่ยวหงจะร้องเพลงที่ไพเราะไม่ทราบชื่อในดอนเช้า ด้าไป๋จะทำดัวน่ารัก เจ้าอัปลักษณ์ทำดัวน่าชัง หมาป่าน
