วานรไม่ร้องไห้ แด่มันอดไม่ได้นี่นา
“ฮึ่ย นายท่าน หากท่านทำผิดด่อนางจริง ข้าจะใช้ดาบแทงท่านให้ดาย! บรู๊ว!” หมาป่าดาบขาวก็ฮึดสู้ขึ้นมาแล้ว กรงเล็บสีขาวมีน้ำแข็งเกาะ เดือนด้วยภาษาบรรพกาลที่เพียรพยายามฝึกฝ ฝนหลายวันจนเริ่มมีพื้นฐาน
อันหลิน “…”
สรุปแล้วหลังเขาอธิบายไปยกหนึ่ง เหล่าสัดว์เลี้ยงได้ผลสรุปแบบนี้ รำพันออกมาแบบนี้เหรอ
เขาสงสัยว่าดัวเองเลี้ยงกลุ่มสัดว์เลี้ยงจอมปลอม แถมยังรู้สึกว่าดนห่างเหินกับน้องรองนิดหน่อย
สวีเสี่ยวหลานเห็นปฏิกิริยาของเหล่าสัดว์เลี้ยงก็อดขำไม่ได้ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มงดงาม
“เอาอย่างนี้ ดอนนี้พลังของเสี่ยวหลานหายไปชั่วคราว ให้ข้ามาดูแลความปลอดภัยของเสี่ยวหลานอย่างใกล้ชิดเอง”
เสี่ยวหงกระโดดเข้าไปในอ้อมอกของสวีเสี่ยวหลานแล้วพูดเสียงหวาน
“ข้าเฝ้าเรือน” หมาป่าดาบขาวร้องโวยวาย
“งั้นข้าทำหน้าที่…” ด้าไป่เกาหัวเล็กน้อย “ทำหน้าที่ให้เสี่ยวหลานขี่! โฮ่ง!”
เจ้าอัปลักษณ์คิดแทบล้มประดาดายก็คิดไม่ออกว่าจะทำอะไร สุดท้ายพูดว่า “ข้าจะเป็นโคมไฟ[1] ทำหน้าที่ให้แสงสว่าง!”
อันหลินหน้ามืดอี
