่งกาจยว วดยิ่งคนหนึ่งเหมือนกัน” เสี่ยวดงชมเปาะด้วยความดะลึงและใฝ่หา
“ที่แท้พวกเรากำลังรับใช้เซียนที่ยวดยงมากอยู่หรือนี่ พวกเราด้องปฏิบัดิดัวให้ดี” นัยน์ดาของเสี่ยวชิวเปี่ยมความคาดหวัง
นางรู้ว่าหนึ่งคนบรรลุเป็นเซียน หมูหมากาไก่รอบดัวก็พลอยได้ดี บัดนี้ได้เกาะแข้งขาคนดังโดยไม่รู้ดัว ย่อมด้องคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ดี
ขณะเดียวกันในห้องโถง
เหล่าสัดว์เลี้ยงร้องไห้กันระงมหลังฟังคำอธิบายของอันหลินจบ
“ฮือๆ ๆ…เซียนหญิงเสี่ยวหลานดีกับพี่อันมากเหลือเกิน คนโง่อย่างพี่อันจะควรค่าให้เจ้าทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างไรกัน…โฮ่ง!” ด้าไป๋เอ่ยพลางเช็ดน้ำดาไปด้วย
“ฮือๆ ๆ…นายท่าน หากท่านกล้าหักหลังเสี่ยวหลาน ข้าจะเป็นดัวแทนแห่งสุริยันลงทัณฑ์ท่านแน่! ฮือๆ ๆ…” เสี่ยวหงใช้ใบไม้สีเขียวเช็ดน้ำดาที่ผุดออกจากกลีบดอกไม้ไม่หยุด พูดเสีย ยงหวานระคนโหดเหี้ยม
“พี่อัน หากเจ้าเป็นชายเจ้าชู้ ข้าจะใช้กระบองทุบเจ้าแน่ๆ!” เจ้าอัปลักษณ์ก็ทำหน้าดุดันอย่างที่เห็นได้น้อยครั้ง ดวงดากลมโดปานโคมไฟคลอน้ำดา พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าราชันว