งๆ ใช้วิชาเซียนรักษาขั้นพื้นฐานกับคน นไข้ก็สิ้นเรื่อง!
ตลอดทั้งวันนี้ ทั้งคู่ค่อนข้างราบรื่น
รักษาคนไข้ไปหลายสิบคน พูดถึงรายรับก็ได้หลายร้อยตำลึงกับอีกหลายสิบหินวิญญาณ
มองรายได้ที่วางอยู่บนโต๊ะพวกนี้…
ทั้งคู่พลันห่อเหี่ยวทันที
สวีเสี่ยวหลานย่นคิ้วงาม บ่นอุบว่า “เราเหนื่อยมาทั้งวันได้เงินแค่นี้เองหรือ”
อันหลินพูดอย่างเหนื่อยใจว่า “ถ้าหักต้นทุนแล้ว พวกเราได้กำไรไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ”
“เฮ้อ…ตอนแรกที่ข้าเปิดสำนักแพทย์เพียงเพื่อปกป้องตัวเอง แต่ว่าตอนนี้…” ใบหน้างามสะคราญของสวีเสี่ยวหลานแดงเรื่อ เอ่ยเสียงเบาว่า “ตอนนี้ไม่ต้องแล้ว เจ้ามีความเห็นอะไรไ ไหม”
“หรือว่า…จะเปิดร้านซาลาเปาดี” อันหลินลังเลครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมา
สวีเสี่ยวหลานย่อมเข้าใจว่าร้านซาลาเปาที่อันหลินว่าคืออะไร ครุ่นคิดชั่วครู่แล้วกล่าวว่า “ไม่ค่อยดีหรอกกระมัง เพราะการบริโภคของเมืองซีเสียไม่สูงแต่แรกอยู่แล้ว ซาลาเปาของ งเจ้าขายราคาสูงปานนั้นไม่ได้หรอก ไม่สู้…ไม่สู้เรากินกันเอง…”
อัน
