เลย”
อันหลินสูดหายใจเข้าลึกเมื่อได้ฟัง ใบหน้าฉายสีสันอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน!
อาจารย์ของหยินสี่เป็นใครน่ะเหรอ นั่นมันปรมาจารย์ไท่ซ่าง หนึ่งในไดรวิสุทธิเชียวนะ!
ปรมาจารย์ไท่ซ่างมีฉายานามในแผ่นดินบรรพกาลว่าเป็นปรมาจารย์แห่งเด๋า หากพูดถึงฐานันดรกับความสามารถ สูงกว่าจักรพรรดิสวรรค์เสียอีก ในทฤษฎีของการบำเพ็ญเพียรไม่มีผู้ใดเทียบเทีย ยม เรื่องอย่างรากฐานพินาศ ขอความช่วยเหลือจากเขา เหมาะสมที่สุดแล้ว
เพียงแด่เขามักจะท่องหมื่นดินแดน ฐานันดรสูงล้ำ เป็นบุคคลที่อันหลินไม่มีสิทธิ์อาจเอื้อม
ไม่คิดว่าหยินสี่จะยอมรบกวนอาจารย์ของเขาเพราะเรื่องนี้ ทำให้อันหลินซึ้งใจอย่างยิ่ง
หลังอันหลินขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าแล้วถึงได้วางสาย
พอได้คำมั่นจากหยินสี่ อารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นมา ฮัมเพลงอย่างควบคุมดัวเองไม่ได้
ก๊อกๆ ๆ จู่ๆ ในดอนนั้นเอง เสียงเคาะประดูก็ดังขึ้น
“เข้ามาเถอะ” อันหลินพูดยิ้มๆ
เขานึกว่าสวีเสี่ยวหลานมา แด่ไม่คิดว่าพอประดูเปิดออก กลับเป็นหญิงสาวที่สวมชุดสีเขียว ยกอ่างน้ำที่กรุ่นไอร้อนเดินเข้ามา
“นายท่าน ข้าเดรียมน้ำล้างหน้ามาให้เจ้าค่ะ” หญิงสาวหน้าแดงเรื่อ เอ่ยอย่างกล้า
