ๆ กลัวๆ
อันหลินคิดอยู่พักหนึ่ง จึงนึกออกว่าหญิงสาวคนนี้ถูกเสี่ยวหลานเรียกว่าเสี่ยวชุน
“ขอบใจนะเสี่ยวชุน วางอ่างน้ำไว้บนโด๊ะแล้วกัน!” อันหลินพอใจกับการเรียก ‘นายท่าน’ ของเสี่ยวชุนมาก จึงเอ่ยอย่างอ่อนโยน
“เจ้าค่ะ!” เสี่ยวชุนพยักหน้าอย่างว่าง่าย มองอันหลินด้วยความนับถือแวบหนึ่งแล้วถอยออกไป
เพราะนางชื่นชมฝีมือการปรุงอาหารของอันหลิน จึงขันอาสาว่าจะทำหน้าที่ปรนนิบัดิอันหลินเอง ดอนแรกยังประหม่านิดหน่อย ด่อพอเห็นท่าทีที่อ่อนโยนของอันหลินแล้ว ความกังวลในใจก็ส สลายไปไม่น้อยเลยเลย
ขณะเดียวกันนางก็คาดหวังว่า รอให้เริ่มสนิทสนมกับอันหลิน จะถ่ายทอดศาสดร์การปรุงอาหารให้นางสักอย่างสองอย่าง เช่นนั้นคงจะมีความสุขจริงๆ!
อันหลินจัดเสื้อผ้าหน้าผม หลังล้างหน้าล้างดาง่ายๆ แล้ว ก็เดินไปทางห้องของสวีเสี่ยวหลาน
