องพวกนี้…”
อันหลินเงียบงัน ใช้มือโอบเอวคอดกิ่วของหญิงสาวข้างกายไว้หลวมๆ
ร่างอรชรของสวีเสี่ยวหลานสะดุ้งเบาๆ ไม่ได้ขัดขืน แต่เอียงศีรษะซบไหล่ของอันหลิน นัยน์ตาแดงก่ำ ถามเบาๆ ว่า “เจ้าคิดว่าข้าเข้าใจได้ยากใช่ไหม”
อันหลินส่ายหน้า “เปล่านี่นา ข้าก็จะทำเหมือนกับเจ้า…”
“เป็นเพราะพวกเราโง่กันทั้งคู่หรือ” สวีเสี่ยวหลานถาม
อันหลิน “…”
เขามองหญิงสาวที่เย้ายวนยิ่งขึ้นภายใต้แสงจันทร์ที่อยู่ตรงหน้า พูดเบาๆ ว่า “วันนี้แสงจันทร์งดงามเสียจริง”
“อืม…ข้ารู้ แต่เจ้ายื่นปากเข้ามาทำไม”
มือเรียวขาวผ่องของสวีเสี่ยวหลานดันศีรษะของอันหลินออก พลางพูดด้วยความสนเท่ห์
อันหลินกะพริบตาปริบๆ หน้าละห้อยและงุนงง
เราทำท่าไม่ถูกเหรอ
ใครบอกฉันได้บ้างว่าตอนนี้ควรทำอย่างไร
“เอ่อ…คือว่า…เราคุยเรื่องสำนักแพทย์กันหน่อยดีกว่า สำนักแพทย์นี้เปิดกว้างสำหรับประชาชนทั่วเมืองได้ ทฤษฎีความรู้ของเจ้าแน่นปึก ข้าสามารถปรุงยาง่ายๆ ภายใต้การชี้นำของ งเจ้าได้ แบบนี้วิชาปรุงยาของข้าก็จะเพิ่มพูน ธุรกิจก็จะรุ่งเรือง สุขใจยิ่งแล้ว…” อันหลินเล่าความคิดของตัวเอง
สวีเสี่ยวหลานมองชายหนุ่มที่ตั้งใ
