สาวใช้ทั้งสี่เข้าไปในเรือนรับรอง ยืนรอคำสั่งด้านในประตูเงียบๆ ดวงตาสุกใสลอบสำรวจสองคนที่กำลังนั่งลง
อันหลินกับสวีเสี่ยวหลานนั่งคนละฝั่งบนโต๊ะเล็กๆ ไม่ได้สนใจสาวใช้ทั้งสี่ที่ไม่ค่อยรู้มารยาทมากนัก
“เจ้าเร่งเดินทางมาตลอดทางคงจะเหนื่อยแล้ว กินอะไรสักหน่อยไหม” สวีเสี่ยวหลานมองอาหารบนโต๊ะแล้วพูดยิ้มๆ
พออันหลินเห็นของอร่อยก็ได้สติทันใด กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “กินของพวกนี้ไปทำไม ข้าจะทำบะหมี่ให้เจ้าเอง!”
สวีเสี่ยวหลานชะงักก่อน จากนั้นก็ยิ้มบางๆ “ได้สิ”
อันหลินพยักหน้า กวักมือเรียกสาวใช้คนหนึ่งในเรือนรับรอง “เสี่ยวชิว เก็บอาหารบนโต๊ะไปให้หมด!”
“ฮะ” สาวใช้ที่หน้าตาสะสวยผงะครู่หนึ่งกว่าจะตั้งตัวได้ “อ้อ! เจ้าค่ะ!”
เสี่ยวชิวเก็บอาหารบนโต๊ะด้วยความงุนงง ในใจงุนงงว่าทำบะหมี่ที่คุณชายคนนั้นว่าจะทำอย่างไรบ้าง หรือจะเข้าครัวไปทำบะหมี่จริงๆ อาหารดีๆ มากมายปานนี้ไม่กิน ทำไมต้องกินบะหมี่
เสี่ยวชุนที่เป็นแม่ครัวหลักถึงกับมองอาหารที่ถูกเก็บไปด้วยความเจ็บปวด อาหารพวกนี้นางทำอย่างลำบากลำบน นั่นมันหยาดเหงื่อแรงกายของนางนะ! เก็บโดยที่ไม่ได้กินเลยสักคำ รู้สึกเหมือนผลพวงแรงกายของตนถูกหมากินไปเสียแล้ว
เสี่ยวตงท
