ี่อายุน้อยกว่ากลับทำท่าครุ่นคิด นี่อาจจะเป็นวิธีการแสดงน้ำใจอย่างหนึ่งของคุณชายคนนั้นกระมัง ได้กินอาหารที่คนที่ชอบทำเองกับมือจะได้อารมณ์กว่างั้นหรือ
เสี่ยวเซี่ยกะพริบตาปริบๆ กำลังขบคิดว่าจะเข้าไปก่อไฟในครัวก่อนดีหรือไม่
จากนั้นพวกนางก็เห็นชายหนุ่มผมขาวคนนั้นหยิบกระทะก้นแบนออกมา พร้อมกับเครื่องปรุงเป็นกอง วางลงบนพื้นแล้วตั้งตะแกรง ลงมือต้มบะหมี่ทันที
ชุนเซี่ยชิวตง “…”
ต้มบะหมี่บนพื้นเลยหรือ พวกนางรู้สึกว่าตนตาบอดแล้ว!
“เสี่ยวชิว เอาบะหมี่กับไข่มาหน่อย!” อันหลินตะโกนเรียก
“ฮะ เจ้าค่ะ!” เสี่ยวชิววิ่งไปเอาวัตถุดิบในครัวด้วยความสนเท่ห์
อันหลินใช้วิชารวมวารินเติมน้ำ ใช้เพลิงเทวะต้มน้ำจนเดือด จากนั้นใส่บะหมี่ลงไป เติมเครื่องปรุง ตอกไข่สองฟองลงไปแล้วคน คนแล้วก็คน…ดูแล้วมักง่ายอย่างยิ่ง
สาวใช้ทั้งสี่มองดูด้วยความงงงวย
“อย่างน้อยก็กินได้กระมัง…” เสี่ยวเซี่ยกล่าว
“อืม สุกแล้วก็กินได้ อย่างไรเสียนายหญิงชอบก็พอแล้ว” เสี่ยวตงพูดอย่างซึมกระทือ
“ฮือ…อาหารที่ข้าตั้งใจตระเตรียม กลับสู้บะหมี่พรรค์นี้ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ…” เสี่ยวชุนน้ำตาคลอหน่วย เมื่อเห็นอาหารหลายจานถูกทิ้งไว้อีกมุม ในใจนางก็เหมือนถู
