กมีดกรีด
น้ำเดือดปุดๆ ควันขาวลอยโขมง จากนั้นลอยล่องไปในอากาศ
จากนั้นชุนเซี่ยชิวตงก็พบว่าพวกนางเข้าใจผิดไป
“คุณพระ…กลิ่นนี้มัน…” เสี่ยวเซี่ยสูดจมูกอย่างแรง ใบหน้าตกใจและเคลิบเคลิ้ม
“กระจายออกมาจากบะหมี่นี่หรือ ทำไมบะหมี่ที่แค่คนส่งๆ ถึงได้มีกลิ่นหอมแบบนี้!” เสี่ยวตงก็ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อเช่นกัน
เสี่ยวชิวดมกลิ่นที่ทำให้นางอ่อนแรง ในใจกระจ่างแล้ว
เสี่ยวชุนกลับทำหน้าละอายและชื่นชม ละอายที่ก่อนหน้านี้นางดูถูกบะหมี่นี่ ชื่นชมในฝีมือการปรุงอาหารที่น่ากลัวของชายหนุ่มคนนั้น…นางจ้องชายหนุ่มผมขาวรูปหล่อคนนั้นด้วยแววตาที่เปี่ยมความเคารพนับถือและเร้าร้อน
นางคิดว่ามันก็คือฝีมือการปรุงอาหารที่เป็นธรรมชาติระดับตำนาน!
แม้ทุกท่วงท่าจะธรรมดาสามัญ แต่กลับบรรลุขั้นที่คืนสู่สามัญ!
กลิ่นหอมยั่วยวนใจเหลือเกิน สาวใช้ทั้งสี่มองบะหมี่ พยายามยับยั้งความปรารถนาจะพุ่งเข้าไปของตน
เรื่องที่ทรมานที่สุดในชีวิต ไม่มีอะไรมากไปกว่า…อาหารเลิศรสวางอยู่ตรงหน้า แต่กลับทำได้แค่ดม กินไม่ได้
อันหลินต้มบะหมี่แล้วตักให้สวีเสี่ยวหลานชามใหญ่ วางลงตรงหน้านาง จากนั้นก็ตักให้ตนอีกถ้วยเช่นกัน พูดยิ้มๆ ว่า “รีบกินเถอะ บะหมี่นี่ต้องอร่อย
