เมืองซีเสีย ท้องฟ้ายามสายัณห์เริ่มเข้มขึ้น
แสงสีแดงกับสีม่วงผสมผสานกัน เหมือนจริงแต่ก็คล้ายความฝัน ดุจภาพวาดแต่ก็ไม่ใช่
แสงสว่างที่ไม่พร่างพรายอีกต่อไปปกคลุมทั้งสองที่กำลังสบตากันบนถนน ปานม้วนภาพที่เก่าแก่แต่ลึกล้ำ
อันหลินจ้องหญิงชุดเขียวที่อยู่ตรงหน้า เรือนร่างอรชรอ้อนแอ้น โฉมหน้าที่งดงามเหนือโลกีย์ดวงตาที่กระจ่างใส ริมฝีปากสีเรื่อดุจดอกท้อ ทุกอย่างช่างงดงามเหลือเกิน…
แต่ความทระนงที่มีแต่กำเนิดมลายหายไปเสียแล้ว หญิงสาวกลับสู่ธุลีดินเพื่อช่วยเหลือเขา ไม่มีพรสวรรค์อันน่าภาคภูมิใจอีกต่อไป นางกลายเป็นมนุษย์ปุถุชนที่บำเพ็ญเพียรไม่ได้อีกแล้ว
แม้อันหลินจะใช้วิชาจิตอนุมานคาดเดาทุกอย่างไว้แล้ว แต่เมื่อเขาได้เห็นลักษณะท่าทางของสวีเสี่ยวหลานกระจะตา ในสมองก็ยังขาวโพลนอยู่ดี หัวใจทั้งดวงคล้ายว่าถูกฉีกกระชาก
เขาขยับริมฝีปาก พบว่ามีอะไรบางอย่างจุกอยู่ในลำคอ
สวีเสี่ยวหลานมองชายหนุ่มตรงหน้าอึ้งๆ นัยน์ตาสะท้อนเส้นผมสีขาวของชายหนุ่ม ต่อให้จะไร้ซึ่งพลังแล้ว แม้จะเป็นแค่คนธรรมดา แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย นั่นก็คือหัว วใจของนาง
นางเป็นฝ่ายทนไม่ไหว
