เอ่ยถามก่อนว่า “อันหลิน ผมเจ้าเป็นอะไรไป ไม่เป็นไรใช่ไหม”
อันหลินส่ายหน้า จ้องสวีเสี่ยวหลานอย่างลึกซึ้ง เสียงกลับสั่นเครือ “หลังเจ้าจากข้าไป ข้าก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ความคิดหนึ่งเดียวที่มีคือตามเจ้าให้ทัน ตามหาเจ้าให้เจอ ตอนนั นข้ากลัวมากจริงๆ กลัวว่าเจ้าจะหายไปจากชีวิตข้าทั้งอย่างนี้ ข้าใช้วิชาจิตอนุมานตามหาร่องรอยของเจ้า แต่เจ้าหนีได้ไวเหลือเกิน ข้ากลัวว่าร่องรอยของเจ้าจะหายไป ข้าไม่มีเว วลา ถึงต้องใช้วิชาจิตอนุมานครั้งแล้วครั้งเล่า…”
“ข้าข้ามภูเขาหิมะนับไม่ถ้วน ไล่ตามตั้งแต่แดนศักดิ์สิทธิ์เหมันต์มาถึงแดนจิ่วโจว ข้าข้ามบ่ออัสนีมังกร ทะเลสาบหมื่นดารา ขุนเขาพันสารท ทะเลชิงเซียน สวนดอกไม้ปีศาจ…ทิวทัศน์ท ที่เจ้าผ่านพ้นข้าก็ไปมาแล้ว”
“แต่ท้ายที่สุด ข้าพบว่าข้าใช้วิชาจิตอนุมานไม่ได้อีกแล้ว…พอใช้วิชาจิตอนุมานข้าจะกระอักเลือด หัวใจกระตุก แทบจะหมดสติ…ตอนนั้นข้ากระวนกระวายมากจริงๆ กลัวเหลือเกิน ข้าเด
