ดินทางตามเส้นทางของเจ้าเหมือนคนบ้า ตามหาทีละเมือง ข้าไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตนี้ข้ากับเจ้าจะคลาดกันเช่นนี้ ข้าไม่ยอม!”
“หากเจ้าประสบความลำบากไม่มีใครช่วยจะทำอย่างไร หากเจ้าอ้างว้างไม่มีเพื่อนจะทำอย่างไร เจ้างดงามปานนั้น หากเจอตัวร้ายที่ไม่ดูตาม้าตาเรือรังแกเจ้าจะทำอย่างไร ข้าแค่อยากมาหาเจ จ้าให้ไว รอไม่ได้เลยสักวินาทีเดียว!”
“โชคดีที่สวรรค์เมตตาให้เราได้เจอกันไวปานนี้…”
แม้อันหลินจะผมขาวโบกสะบัด มีมาดของยอดฝีมือ แต่ตอนนี้กลับดวงตาแดงก่ำ เหมือนเด็กที่ดื้อรั้น พูดกับหญิงสาวชุดเขียวตรงหน้าต่อว่า
“สวีเสี่ยวหลาน โลกของข้าไม่มีเจ้าไม่ได้ ในใจข้า เจ้าก็คือคู่ครองในชาตินี้ของข้า!”
ท้องถนนยามสายัณห์ หญิงสาวชุดเขียวเอวบางร่างน้อยคนนั้นร้องไห้โฮแล้ว
ในตอนนั้นเอง สายลมอ่อนก็โชยพัดระลอกหนึ่ง
ร่างอรชรของสวีเสี่ยวหลานถูกอันหลินรวบเข้าสู่อ้อมอก กอดอย่างแนบแน่น
“เสี่ยวหลาน ข้าชอบเจ้า ชอบมาตั้งนาน นานมากๆ แล้ว…ฉะนั้นตอบตกลง ยอมเป็นคู่ครองของข้าเถอะ” อันหลินกล่าวเสียงนุ่ม
ร่างบางของสวีเสี่ยวหลานสั่นเทา ส่ายหน้าทั้งร้องไห้ “ไม่ได้นะ ตอนนี้ข้าเป็นคนธรรมดา เซียน
