กับปุถุชนอยู่คนละโลก...อีกไม่นานข้าจะแก่ชรา จากนั้นใบหน้ามีแต่รอยเหี่ยวย่น ร่า างกายอ่อนแอลงทุกวัน สุดท้ายจะกลายเป็นธุลีดินต่อหน้าต่อตาเจ้า ข้า…ข้าไม่คู่ควรกับเจ้า”
อันหลินสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของหญิงสาวในอ้อมอก หัวใจอ่อนยวบ “เจ้ามันโง่จริงๆ เซียนกับปุถุชนอยู่คนละโลกมันเหลวไหลทั้งเพ หากว่าสู้กันเรื่องชรา…ข้าผลาญอายุขัยไปมากปานนี้ เวลาที่ยังเหลืออยู่อาจสั้นกว่าเจ้าก็ได้ อีกอย่างถ้าแข่งกันว่าผมใครหงอกก่อนกัน ตอนนี้ข้าก็ชนะแล้ว”
สวีเสี่ยวหลานได้ฟังใจก็พลันสั่นสะท้าน ซุกหน้ากับไหล่ของอันหลิน พูดอย่างรู้สึกผิดและตำหนิว่า “เจ้าไม่ควรมา…ไม่ควรทุ่มเทมหาศาลปานนี้เพื่อมาที่นี่! ทั้งๆ ที่ข้าตั้งใจจะ ะลืมเจ้า เริ่มต้นชีวิตใหม่แล้ว…ตอนนี้ข้าทำอะไรไม่เป็นเลย ไม่ใช่อะไรทั้งนั้น เจ้ามาหาข้าทำไม มันไม่คุ้มเลย”
“เลิกพูดว่าไม่คู่ควร ไม่คุ้มค่าอีกได้หรือไม่ หากว่าไม่มีเจ้า ข้าคงกลายเป็นเถ้าธุลีไปนานแล้ว โฉมงามที่ข้าเคยพบเจอก็มีไม่น้อย อย่างฉางเอ๋อ
