ซูเฉี่ยนอวิ๋น แม้พวกนางจะสวยกว่าเ เจ้า…”
จู่ๆ อันหลินก็รู้สึกว่าแผ่นหลังถูกรัดแน่นขึ้นนิดหน่อย เขาจึงรีบพูดให้ไวขึ้นว่า “แต่ถ้าหากพวกนางกับเจ้าตกลงไปในน้ำ ข้าจะช่วยเจ้าก่อนแน่นอน! เพราะในใจของข้า พวกนาง สู้เจ้าไม่ได้แม้แต่ปลายผม อีกอย่างมาดของเจ้าก็ดีกว่าพวกนางหลายเท่า! อืม มันเป็นมาดของคู่ครองของอันหลิน”
สวีเสี่ยวหลานสูดจมูกจิ้มลิ้ม เอ่ยเสียงเบาว่า “มาถึงขั้นนี้แล้ว ยังไม่จริงจังอีก...”
“จะพูดเรื่องจริงจังก็ย่อมได้ เราจะแต่งงานกันได้เมื่อใด” อันหลินถาม
สวีเสี่ยวหลาน “…”
นางดันอันหลินออกเบาๆ เช็ดน้ำตาบนใบหน้า นัยน์ตายังเจือหยาดน้ำแวววาว เย้ายวนปานวารินยามสารท และร่างที่แลดูอรชรอ้อนแอ้นเมื่อยืนอยู่ใต้แสงสายัณห์ ก็ค่อนข้างชวนให้รู้สึ กสงสาร
“ต่อให้เจ้าเป็นคนธรรมดาแล้วอย่างไร ข้าจะอยู่กับเจ้า แก่ไปด้วยกัน พาเจ้าไปทุกที่ที่เจ้าต้องการ กินของอร่อยทั้งปวงด้วยกัน…” อันหลินหวาดกลัวและกระวนกระวาย เขากำลังพยายามพิช
