ชิตไม่หยุด
“อีกอย่างรากฐานของเจ้าใช่ว่าจะหมดความหวังฟื้นฟู พวกเรายังมีความหวัง…” เขาพูดต่อ
สวีเสี่ยวหลานส่ายหน้าอย่างเศร้าสลด “ไม่มีทาง ข้าไม่เคยได้ยินเลยว่ามีคนฟื้นฟูรากฐานที่ป่นปี้ได้ ต่อให้รากปราณแห้งเหี่ยว ทะเลปราณแห้งขอด ก็ไม่ร้ายแรงเท่ารากฐานพินาศ”
“ในโลกนี้ไม่มีเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เจ้าไม่เชื่อข้าหรือ” อันหลินจ้องสวีเสี่ยวหลาน ใบหน้าฉายความหนักแน่นอย่างยิ่ง “ตอนที่พวกเราถูกสาวหิมะหวนสู่ความว่างเปล่าห้าคนจองจำ ตอน นนั้นเจ้าคิดว่าจะมีโอกาสรอดหรือไม่ ตอนที่เจ้าไปจากข้า เจ้าคิดว่าข้าจะหาเจ้าพบอีกครั้งหรือไม่”
สวีเสี่ยวหลานเงยหน้ามองอันหลิน ขยับริมฝีปาก แต่ไม่พูดอะไร
อันหลินพูดต่อว่า “ฉะนั้นแล้ว…ข้าเป็นผู้ชายผู้สร้างปาฏิหาริย์!”
สวีเสี่ยวหลานพูดไม่ออก เพราะนางพบว่าอันหลินสร้างปาฏิหาริย์ได้มากมายจริงๆ เป็นผู้ชายที่น่าเหลือเชื่อ หากว่า…มีโอกาสทำให้นางโบยบินกลางนภาได้อีกครั้งจริงๆ นางจะยอดถอดใ ใจได้อย่างไร
เมื่อเห็นสีหน้าของสวีเสี่ยวหลานเปลี่ยนไป ในใจของอันหลิน
