ก็เป็นกังวล แต่กลับมองเห็นความหวังแล้ว
“ฉะนั้น…จะว่าไป ยังมีอีกเรื่องที่ยังไม่ได้จัดการ” อันหลินโพล่งขึ้นมา
สวีเสี่ยวหลานเงยหน้า ใบหน้าเจือความฉงนและสงสัย
อันหลินมองหญิงชุดเขียวตรงหน้าแล้วพูดอย่างจริงจังว่า “สวีเสี่ยวหลาน เจ้ายอมเป็นคู่ครองของข้าไหม หนทางทั้งชีวิตนี้ ข้าอยากเดินไปพร้อมกับเจ้า”
ทั้งสองสบกันเงียบๆ อีกครั้ง แสงยามตะวันรอน ไอหมอกกระเพื่อม เส้นทางของเมืองโบราณ แว่วเสียงเหยี่ยวร้องเป็นครั้งคราว ทุกอย่างไม่สามารถกลับเสียงหัวใจเต้นของทั้งคู่ไม่ได้เลย
สวีเสี่ยวหลานยิ้มแย้ม ชั่ววินาทีที่ตกตะลึง ทำให้สีสันกลางนภาหม่นหมอง เป็นความงามทั้งปวงของโลกหล้า
อันหลินมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างลุ่มหลง เขาคิดว่าต่อให้จะผ่านไปกี่หมื่นปี จะไม่มีวันลืมรอยยิ้มนี้เลย
หญิงชุดเขียวโน้มตัวเข้าใกล้ชายหนุ่ม เขย่งปลายเท้า เชิดหน้าที่งดงามไร้ที่ติขึ้น หลับตาพริ้ม ประทับจุมพิตลงไปด้วยความรักอย่างเต็มเปี่ยม
ริมฝีปากนุ่มหยุ่นสัมผัสกัน ทั้งคู่กอดกันอีกครั้ง
บัดนี้ ภาพวาดกลายเป็นนิจนิรันดร์
