อันหลินฝัน ฝันว่าตนเดินอยู่ท่ามกลางดินแดนหิมะอันกว้างไกลสุดลูกหูลูกตาเพียงลำพัง
เยี่ยมเลย ทั้งเนื้อทั้งตัวเหลือเกินกางเกงในตัวเดียว ลมหิมะถาโถมมาไม่ขาดสาย ทำให้เขาขาวโพลน
หนาวมากจริงๆ…
ตั้งแต่หัวจรดเท้าถูกความเย็นเยือกกร่อนกระดูกโจมตี ทำให้เขาเจ็บปวดทรมาน
เพราะว่าหนาวเกินไป เขาจึงเดินช้าลงเรื่อยๆ สุดท้ายถูกแช่แข็งอยู่กับที่ กลายเป็นรูปสลักน้ำแข็ง
ความเย็นค่อยๆ เกาะกุมทะเลปราณของเขา ทำให้มันแข็งตัว สุดท้ายแม้แต่จิตสำนึกรู้ของเขาก็ถูกแช่แข็งเช่นกัน
ทุกอย่างล้วนสลัว ราวกับว่าจะกลับสู่ความมืดมนอีกครั้ง
ในตอนนั้นเอง เขาได้เห็นแสงสว่างจุดหนึ่ง แสงนั่นไม่เจิดจ้า แต่กลับดึงดูดใจยิ่งนัก
มีผู้หญิงที่เปล่งประกายทั้งตัวคนหนึ่งเดินมาหาเขา
นางช่างดงามเหลือเกิน แม้แต่รอยยิ้มก็มีพลังที่ทำให้อบอุ่นใจเจือปน
“อันหลิน เจ้าหนาวไหม” เสียงที่ห่วงในไพเราะปานเสียงสวรรค์
อันหลินอยากตอบมากว่าหนาว แต่กลับพูดไม่ออก
จริงสิ ถูกแช่แข็งแล้ว จะพูดได้อย่างไร
เอ๊ะ ฉากนี้มันช่างคุ้นเคย…
ตอนที่เขาอยู่บนโลกก็เคยถูกระบบแช่แข็งเพราะไม่ยอมมอบจูบแรกให้ราชาศพ เหมือนว่าสภาพจะเป็นแบบนี้แหละ
ถูกแช่แข็งเป็นรูปสลักน้ำแข็ง แถมยังพูดไม่ได้ด้วย
ตอนน
