หลินงุนงง
แต่ทันใดนั้น เขาก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
“ไม่สิ! เราจำได้ว่าเจ็บหนักเพราะพลังที่ชิงหลีทิ้งไว้ ตอนนี้ทำไมฟื้นขึ้นมาแล้วเลือดลมเต็มเปี่ยมถึงขั้นนี้ละ ราวกับว่าหายเป็นปลิดทิ้งแล้วอย่างนั้นแหละ”
เขาลุกพรวดขึ้นนั่ง ลูบบริเวณที่ถูกโจมตี ตรงนั้นกลายเป็นรอยแผลเป็นไปแล้ว
ของสิ่งนี้ตกลงมาจากหน้าอกของเขา พร้อมกับกระดาษแผ่นหนึ่ง
อันหลินมองของสิ่งนั้นแล้วอึ้งไปเล็กน้อย
จานรวมอัคคีงั้นเหรอ
เราให้จานรวมอัคคีกับสวีเสี่ยวหลานแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมมาอยู่กับเราได้ละ
เขาหยิบจานรวมอัคคีกับกระดาษขาวแผ่นนั้นขึ้น บนกระดาษมีตัวหนังสือบรรจงเขียนไว้ว่า
‘นำจานรวมอัคคีกลับสำนักวิหคชาด ตั้งใจบำเพ็ญเพียร ก้าวหน้าทุกวัน ไม่ต้องคิดถึงข้า’
มือของอันหลินสั่นระริก ในใจพลันรู้สึกวูบโหวง
หมายความว่าอย่างไร ประโยคนี้หมายความว่าอย่างไรกันแน่
ทำไมต้องให้เราเอาจานรวมอัคคีกลับสำนักวิหคชาด้วย นางล่ะ
นางไม่กลับไปเหรอ
ทำไมต้องบอกให้เราไม่ต้องคิดถึงนางด้วยล่ะ
เขาเห็นคราบน้ำตาที่หลงเหลือจากหยดน้ำที่เคยชุ่มบนกระดาษ อารมณ์หวาดกลัวบางอย่างลุกลามไปทั่วหัวใจ
เขาเองก็เริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติภายในร่างกาย เพลิงดั้
