เหน็บทั้งหลายในปฐพี
ดวงดาราที่ตกลงมาเต็มนภาถูกพัดพาไปประหนึ่งสายฝน มังกรสยบการจองจำที่ยาวหลายสิบลี้ยังไม่ทันได้แผดเสียง ก็ถูกพัดเป็นไอน้ำ กระบี่แสงสุดท้ายที่มีประกายไม่สิ้นสุดแหลกละเ เอียดดุจกระจก กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย จากนั้นก็เปลี่ยนจากชิ้นส่วนเป็นผุยผง ลอยไปไกลตามสายลม หัตถ์หิมะที่ทรงอานุภาพก็กลายเป็นไอน้ำ วิหคเทวะที่มืดฟ้ามัวดินตกใจจนผงะถอยห หลัง ปรากฏว่าถูกลมพัดจนขนร่วงเกลี้ยง จากนั้นกลายเป็นไอสีครามสลายหายไป
ชั้นเมฆหนาเตอะบนท้องฟ้ามืดสลัวในรัศมีร้อยลี้ ก็มลายไปจนสิ้นด้วยลมโชยระลอกหนึ่ง
แสงแดดสาดส่องทั่วหล้า มอบความอบอุ่นที่ไม่มีมานานนมให้
“ฟู่…อากาศไม่เลวเลย” อันหลินมองแสงอาทิตย์ที่เจิดจ้าด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มบางๆ
สาวหิมะระดับหวนสู่ความว่างเปล่าห้าคนรู้สึกเหมือนตนกำลังฝันไป!
“เป็นไปไม่ได้…นี่มันพลังอะไรกันแน่…” ชิงหลีพูดด้วยความตะลึงพรึงเพริด
จากนั้นนางก็กระอักเลือดด้วยสาเหตุที่วิหคเทวะสีครามถูกทำลาย
“พลังนี้เหนือขอบเขตที่ข้าจะเข้าใจได้…ถึงว่าเขาขัดขวางการจองจำของผอบเทพวิถี ทำให้สังฆราชินีบาดเจ็บสาหัสได้ พวกเราประมาทแล้ว ศัตรูที่เรากำลังเผชิญหน้าอยู่ต้องอยู่เหนื อระดับหวน
