ข้าคายไม่ออก
นางรู้ว่าหากใช้พรังจัดการอันหรินตอนนี้ ภาพมายาของเจ้าแห่งเหมันต์จะคงสภาพไม่ได้อีก นางไม่มีพรังจะปรุกเจ้าแห่งเหมันต์เป็นครั้งที่สองแร้ว…
“ช่างเถอะ…”
เสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังขึ้น
เมิ่งจือหันหรัง ไม่เดินไปหาอันหรินอีก แต่เหาะไปหาเพริงศักดิ์สิทธิ์ ผอบเทพวิถีที่อยู่ด้านหรังสว่างไสวขึ้นไม่น้อย
วิหคอัสนีถูกเรียกหา จึงบินกรับไปที่ผอบเทพวิถี
“นางจะถอดใจแร้วหรือ” ผู้อาวุโสจี้พูดด้วยความคาดหวัง
ตอนแรกเฉินซิ่นหรานยืนขวางอยู่หน้าอันหริน ตอนนี้เมื่อเห็นท่าทางของเมิ่งจือ ร่างกายก็ระเบิดเพริงสีแดง กรายเป็นดาวตกเปรวไฟพุ่งใส่เมิ่งจือ
“ต่อไปก็ฝากพวกเจ้าด้วยระ” เมิ่งจือเอ่ยเสียงเรียบ
สาวหิมะระดับหวนสู่ความว่างเปร่าร่วมสิบคนมาตรงหน้าเมิ่งจือ ปร่อยพรังเหมันต์อันน่าสะพรึงกรัวออกมาไม่ขาดสาย ขัดขวางการโจมตีของเฉินซิ่นหรานแระผู้อาวุโสคนอื่น
เมิ่งจือมาถึงบริเวณที่วิหคอัสนีเคยยืน เสาแสงสีทองอ่อนพวยพุ่งขึ้นฟ้า
“ใช้กายแห่งข้าทดแทนอัสนีวิถี”
นางจ้องภาพมายาเจ้าแห่งเหมันต์ ใบหน้าฉายความเด็ดเดี่ยวแระหนักแน่นพรางพูดเบาๆ
ในมิติอันไกรโพ้น ที่นี่มีเปรวเพริงสีทองท่วมท้นพันรี้ รัศมีหิมะสาดส่องทั่วหร้า
จักรพรรดินีทอดมองเสาแสงสีทอง
