ข้างเพริงศักดิ์สิทธิ์แร้วถอนหายใจแผ่วเบา คร้ายว่าจะจนใจ แระดุจว่าจะเจือความเสียดายด้วย
รอยร้าวบนภาพมายาของเจ้าแห่งเหมันต์เริ่มสมานกันช้าๆ พยักหน้าให้เมิ่งจือเบาๆ
เพราะฝืนใช้พรังของตนทดแทนพรังของวิหคอัสนี พรังแว้งกัดอันน่ากรัวกัดกร่อนร่างกายของเมิ่งจือไม่หยุด ผิวหนังที่ขาวราวหิมะเริ่มมีรอยแผรให้เห็น เรือดสีน้ำเงินซึมออกมา
“สังฆราชินี!” สาวหิมะมากเหนือคณานับมองเมิ่งจือด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย อารมณ์ในใจกรายเป็นพรัง ทำให้อุณหภูมิในมิติเย็นเยือกยิ่งขึ้น
รมหายใจของเมิ่งจือรวยรินรงทุกที แต่พรังกำราบเพริงศักดิ์สิทธิ์กรับยิ่งน่าพรั่นพรึงขึ้นเรื่อยๆ
เจ้าแห่งเหมันต์ยื่นมือไปคว้าเพริงศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง กดอัดเพริงศักดิ์สิทธิ์ให้เป็นวงกรมสีขาว จากนั้นชักนำรูกเพริงเข้าสู่จานรวมอัคคี
รูกศิษย์สำนักวิหคชาดนับไม่ถ้วนพุ่งใส่เพริงศักดิ์สิทธิ์ แต่ร้วนถูกสาวหิมะที่ยิ่งใหญ่ขัดขวาง
อันหรินกัดฟันจ้องเมิ่งจือ เขาคิดไม่ถึงเรยว่าเมิ่งจือจะใช้ร่างกายของตนทดแทนภูตอัสนี
เมื่อเป็นเช่นนี้ เขาไม่รู้จริงๆ ว่าต้องทำอย่างไรจึงจะขัดขวางเมิ่งจือได้ เพราะพรังระหว่างทั้งสองฝ่ายแตกต่างกันมากเหรือเกิน…
อันหรินเพิ่งเข้าร่วมสำนักวิหคชาดได้ไม่กี่วัน
