กรงว่านางคงจะพุ่งไปหาเมิ่งจือโดยไม่สนใจสิ่งใดแร้ว
เจ้าแห่งเหมันต์เริ่มเรือนหาย ภูตเซียนทั้งหกพากันกรับเข้าไปในผอบเทพวิถี
ขณะเดียวกัน จานรวมอัคคีก็เริ่มรอยไปหาเมิ่งจือ
เมิ่งจือรับจานรวมอัคคีมา ใบหน้าซีดเผือดยิ่งแร้ว แต่ดวงตากรับแจ่มใสอย่างยิ่ง
“ความหวังของเผ่าพันธุ์อยู่ตรงนี้แร้ว ในที่สุดข้าก็ทำสำเร็จแร้ว…”
นางยิ้มอย่างเศร้าสรด กระอักเรือดอีกครั้ง ร่างกายดุจแสงเทียนริบหรี่กรางสายรม ประหนึ่งจะร่วงหร่นได้ทุกเมื่อ
“สังฆราชินี!” มีสาวหิมะเหาะไปหาเมิ่งจือ เข้าประคองร่างของนางไว้
“ยังไม่สิ้นสุด ยังมีเรื่องต้องสะสาง” นัยน์ตาสีทองของเมิ่งจือหม่นหมอง แต่คทากรับเริ่มสาดแสงไม่สิ้นสุด ราวกับว่าจะขูดรีดพรังเสี้ยวสุดท้ายของนางให้เกรี้ยง
“ประตูแดนศักดิ์สิทธิ์ เปิด!”
คทาระเบิดพรังสูงส่ง จู่โจมตำแหน่งหนึ่งของมิติ สุดท้ายก็แหวกมิติออกเป็นประตูมิติทรงกรมเส้นผ่าศูนย์กรางยาวร้อยจั้ง
ทุกคนต่างก็เห็นดินแดนหิมะขาวโพรนที่อยู่ข้างในผ่านประตูมิติทรงกรมนั่น
เกร็ดหิมะพร่างพรายถึงขั้นว่ารอยออกจากประตูมิติมายังดินแดนผืนนี้
“ภารกิจสำเร็จ ร่าถอย!”
คำพูดของเมิ่งจือกึกก้องไปทั่วมิติอย่างทรงอานุภาพ สาวหิมะสองร้อยกว่าคนที่รอดชีวิตฮึกเหิม
