ีพลังงานที่น่ากลัวอย่างมหันต์กำลังเข้ามาใกล้
เขาชักกระบี่พิชิตมารออกมาเงียบๆ เพ่งสายตามองตำแหน่งหนึ่งของนภา
แสงกระบี่สลายไป ทุกหนแห่งที่อานุภาพย่ำผ่านจะแตกออกเป็นรอยแยกขนาดใหญ่ยิ่ง มีเลือดสีน้ำเงินค่อยๆ ไหลออกมาช้าๆ กลิ่นหอมที่เจือกลิ่นคาวอบอวลไปทั่วอากาศ
“เพลิงศักดิ์สิทธิ์วิหคชาดสมคำร่ำลือจริงๆ แค่หนึ่งการโจมตีก็สังหารอสูรมิติของแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่าพันธุ์ข้าได้ แต่มันก็ยังช้าไปก้าวหนึ่งอยู่ดี…”
เสียงที่แฝงด้วยอานุภาพมหาศาลดังขึ้น ชวนให้เกิดความรู้สึกศิโรราบเมื่อได้ฟัง สุระเสียงที่สูงส่งเช่นนี้ ราวกับว่านอกจากนางแล้ว ใต้หล้าล้วนเป็นเพียงมดตุ่นกระจ้อยร่อย
รอยแยกค่อยๆ ลุกลามออกไป จากไม่กี่สิบจั้งในตอนแรก กลายเป็นรอยแยกสีดำมหึมากว้างสิบกว่าลี้
เมื่อมองไป ก็เป็นเหมือนรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ของเวหาที่ถูกพลังมหาศาลตัดให้ขาดสะบั้น
“ทุกท่านแห่งสำนักวิหคชาด ขอยืมเพลิงศักดิ์สิทธิ์ใช้สักหน”
เสียงเย็นชาอีกหนึ่งเสียงดังขึ้น แฝงด้วยอานุภาพอันน่ากลัวยิ่งเช่นกัน เพียงแต่อ่อนวัยกว่าเล็กน้อย
เมื่ออันหลินได้ยินเสียงนี้รูม่านตาก็หดตัว นิ่งงันไปอีกครั้ง ในใจเกิดความระส่ำระสาย
คุณพระ! ทำไมเป็นพวกเขาอีกแล้ว!
