มคนที่เจ็บปวดถึงเป็นข้าเสมอ…”
ไม่รู้ว่าเพราะร้องไห้จนชินหรือไม่ น้ำตาสองสายไหลออกจากตาอีกครั้ง หยุดไม่ได้เลย
เขามองอันหลินด้วยความโกรธแค้น ตวาดลั่นว่า “เป็นเพราะเจ้า! ทำไมปัญหาที่เจ้าสร้าง ไยต้องให้ข้ามารับเคราะห์แท ทนด้วย ข้าบริสุทธิ์!”
อันหลินกลอกตา คร้านจะพูดกับจี้หย่งฟาง
ม่อไห่กลับถอนหายใจอย่างเศร้าโศก “เฮ้อ…ศิษย์พี่จี้ ท่านเลิกยืนบื้ออยู่ตรงนั้นได้แล้ว ได้เพลิงศักดิ์สิทธิ์ น้อยไปหน่อย บ่งบอกว่าท่านโชคไม่ดี ในฐานะของศิษย์น้องข้าเสียใจยิ่งนัก! แต่ไม่ใช่ของท่านถึงอย่างไรก็ไม่มีทาง ได้มาครอง รีบลงมาเถอะ!”
ตอนแรกลูกศิษย์ทั้งหลายยังเห็นใจจี้หย่งฟางอยู่บ้าง ตอนนี้เมื่อได้ยินคำพูดของม่อไห่ กลับหัวเราะอย่างควบคุมตัว วเองไม่ได้ เพราะมันเป็นถ้อยคำที่จี้หย่งฟางพูดกับอันหลินก่อนหน้านี้
จี้หย่งฟางฟังคำพูดของม่อไห่กับเสียงหัวเราะของลูกศิษย์บางส่วน ได้รับการกระทบกระเทือนอีกครั้ง โมโหจนหน้ามืด แทบ บจะสลบเหมือด
เขากัดฟันเดินโซเซลงจากแท่นพิธี ถลึงตาพูดกับม่อไห่อย่างเจ็บแค้น “เจ้าก็อย่าดีใจไวไปหน่อยเลย เพลิงศักดิ์สิท ทธิ์เซื่องซึม เจ้านึกว่าเจ้าจะรอดพ้นหายนะหรือ คนต่อไปเป็นเจ้า ข้ารอดูเรื่องสนุก!”
สีหน้าของม่อ
