อันหลินสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของมิติรอบกาย ไม่นานตนก็มาถึงลานทรงกลมแห่งหนึ่ง
แสงอาทิตย์ที่เจิดจ้าสาดกระทบร่างของเขา ลมอ่อนโชยมาพร้อมกับกลิ่นหอมจางๆ ของต้นเทวะ ทำให้เขารู้สึกเหมือนตนขึ้นจากขุมนรกมายังสรวงสวรรค์
เขาที่ผ่อนคลายทั้งกายใจแล้วหน้ามืด สุดท้ายก็สลบเหมือดไปอย่างสิ้นเชิง
“นายท่าน!” เสียงตะโกนอันร้อนรนแว่วมา
อันหลินรู้สึกว่าศีรษะของตนชนกับหน้าอกที่แข็งเป๊กและมีขน จากนั้นก็สิ้นสติไปทันที
ท่ามกลางความมืดมน ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน
อันหลินขยับนิ้วเล็กน้อย สัมผัสได้ว่ามือที่นุ่มอุ่นกำลังกุมมือตนไว้แน่น ชวนให้รู้สึกสบายและอุ่นใจ
เขาลืมตาที่พร่าเลือนขึ้น ในคลองจักษุเห็นหญิงสาวสวมชุดสีเขียวพิงกายอยู่ข้างเตียง
ตอนนี้คล้ายว่าจะเป็นกลางคืน แสงเทียนรำไรส่องใบหน้าที่ขาวผ่องของหญิงสาว แลดูอ่อนโยนละมุนละไม
อันหลินมองหญิงสาวข้างกายเงียบๆ ในใจออกจะตื้นตัน ฟื้นขึ้นมาหลังผ่านหายนะ พบว่ามีคนคนหนึ่งคอยอยู่ข้างกายเขา ความรู้สึกแบบนี้ช่างดีเหลือเกิน
ศีรษะของสวีเสี่ยวหลานเอนพิงขอบหัวเตียงเล็กน้อย แพขนตางดงามลู่ลงมา ลมหายใจเชื่องช้าดุจเมฆหมอกกลางพนา คอเสื้อแหวกออกนิดหน่อย เหนือผิวขาวราวน้ำนม
