ดโลดเต้น มอบอ้อมกอดแห่งรักให้สวีเสี่ยวหลานแล้ว
“จริงสิ เจ้าเจออะไรในคุกวิหคชาดกันแน่ ดูท่าทางศิษย์พี่หยางหยวนจะซึ้งน้ำใจเจ้ามาก แม้แต่หญิงงามผู้เย็นชาอย่างซ่างกวนอี้ก็มองเจ้าไม่เหมือนเดิม” สวีเสี่ยวหลานมองอันหลินด้วยแววตาที่กระจ่างใส “ตอนที่ม่อไห่รายงานสถานการณ์ต่อสำนัก ข้าเอาแต่ดูแลเจ้า เลยไม่ทันรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เจ้าเล่าให้ข้าฟังหน่อยดีไหม”
อันหลินยิ้มบางๆ เมื่อได้ฟัง “เรื่องนี้เล่าแล้วจะยาว สงครามสุดท้ายเรียกได้ว่าสะเทือนฟ้าภูตผีร่ำไห้ ทุกอย่างต้องเริ่มเล่าจากพญาหงส์ที่ถูกจองจำในคุกวิหคชาด…”
สำหรับเรื่องนี้แล้ว เขาไม่ต้องใส่สีตีไข่คุยโวโอ้อวดเลย เพราะศึกนี้สุดยอดแต่แรกอยู่แล้ว
แสงเทียนวูบไหว ภายใต้รัตติกาลที่เงียบสงบ อันหลินบอกเล่าวีรกรรมอันรุ่งโรจน์ของเขาอย่างเริงร่า ส่วนสวีเสี่ยวหลานนั่งเท้าคาง ฟังอย่างออกรสออกชาติ
…
เช้าตรู่วันต่อมา อันหลินลุกขึ้นมาด้วยกำลังวังชาที่เต็มเปี่ยม
แม้ภายหลังสวีเสี่ยวหลานกลับห้องไปพักผ่อน จะทำให้เขาผิดหวังเล็กๆ แต่โดยรวมแล้วก็รู้สึกดีเยี่ยมมากอยู่ดี
หลังรู้ว่าอันหลินฟื้นแล้ว เหล่าสัตว์เลี้ยงก็พากันวิ่งเข้ามาดูแลเขา
ต้าไป๋ปราบพยศมนุษย์หมาป่าจนหมอบราบคา
