พร้อมกับแผ่อานุภาพแห่งบรรพกาล ราวกับจะบดขยี้ทุกชีวิต
อดพูดไม่ได้ว่า ภาพนี้น่าตกใจอย่างยิ่ง
อันหลินหรี่ตาเล็กน้อย กลิ่นอายอหังการสุดแสนเริ่มแผ่ออกจากตัวเขา
ดวงตาของเขาดุจน้ำหมึก สายลมสีดำก่อตัวขึ้นข้างหลังในชั่วอึดใจ ประหนึ่งม่านรัตติกาลกระเพื่อม
กระบี่พิชิตมารถูกพันด้วยแถบผ้าสีดำ ประกายอยู่ในความมืด แต่กลับแฝงด้วยคมเขี้ยวที่อันตรายยวดยิ่ง
มิติที่ระส่ำระสายรอบกายเริ่มเงียบสงัด กลิ่นอายความตายและอวสานกระจายตัวปานริ้วคลื่น
หงส์ดำเห็นอันหลินหยัดยืนบนพสุธาดุจราชันอนธการ ในใจก็เกิดความอิจฉาขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ เครื่องแต่งกายค่อนข้างเท่ ทั้งที่ควรให้เขาได้แสดงความสง่างามเช่นนี้แท้ๆ
ไม่นานเขาก็สงบสติอารมณ์ เอ่ยเสียงเย็นว่า “ก็แค่พลังที่มีแต่เปลือก มนุษย์กระจอกตายเสียเถอะ!”
หงส์ดำชี้ไปทางอันหลินไกลๆ ภาพมายาพญาหงส์ด้านหลังอ้าปากกว้าง เพลิงสีดำมากเหลือคณานับซัดสาดใส่อันหลิน กลืนกินแผ่นดินรัศมีพันเมตรในพริบตา!
แค่ครู่เดียว พสุธาก็ถูกเปลวไฟที่ยิ่งใหญ่แผดเผาจนเกิดเป็นหลุมลึกอย่างยิ่ง
หงส์ดำรู้ว่าอันหลินหลบหลีกการโจมตีที่มีขอบเขตกว้างขวางนี้ไม่ได้ กำลังจะแย้มยิ้มอย่างพอใจ แต่เมื่อเห็นภาพตรงหน้า สีหน้ากลั
