งมาดนับเป็นข้อเสียหรือไม่”
อันหลิน “…”
ครืน
จู่ๆ ชั้นเมฆที่อยู่ไกลออกไปก็เกลือกกลิ้งเข้ามาประหนึ่งคลื่นยักษ์
แผ่นดินเริ่มสั่นสะเทือนเลือนลั่น เสาเพลิงต้นแล้วต้นเล่าแหวกชั้นหินแล้วพุ่งขึ้นฟ้า ส่องสะท้อนฟ้าดินมืดมนให้สว่างไสว
“แผ่นดินเริ่มไหวแล้ว จันทราจะปรากฏแล้ว!” มนุษย์หมาป่าพูดอย่างร้อนรน
สีหน้าของอันหลินเปลี่ยนไป เพิ่มความเร็วในการเหาะเหินแล้ว
ม่อไห่คิดๆ ดูแล้วก็กัดฟันพูดว่า “สหายอันหลิน ถ้าพลังของศัตรูบรรลุระดับหวนสู่ความว่างเปล่าแล้ว เช่นนั้นเจ้าก็ถอนตัวออกจากการเคลื่อนไหวนี้ ไม่จำเป็นจะต้องเอาชีวิตของเจ้าไปแลกกับศิษย์พี่หยางหยวนเพียงคนเดียว”
อันหลินมองม่อไห่ “แล้วพวกเจ้าล่ะ”
ม่อไห่เงียบไปครู่หนึ่งถึงพูดขึ้นมาว่า “ข้าจะทำเท่าที่ทำได้”
“ข้าก็จะทำเท่าที่ทำได้ด้วย” อันหลินเบะปาก “อย่าคิดว่ามีแต่พวกเจ้าที่เป็นลูกศิษย์สำนักวิหคชาดสิ อย่างน้อยข้าก็เป็นศิษย์ในนามของสำนักวิหคชาดเหมือนกัน พวกเจ้าสู้สุดชีวิตได้ แล้วข้าทำไม่ได้หรืออย่างไร”
ม่อไห่กำจานหงส์ลงทัณฑ์แน่น มองอันหลินพลางพูดว่า “ไม่เสียหลายเลยที่คบสหายอย่างเจ้า”
“ข้าก็รักตัวกลัวตายเหมือนกัน ถ้าสู้ไม่ไหวจริงๆ ไม่ต้องรอเจ้าเตือนหรอก ข้าจะหนีเ
