ี่หนึ่งของปฐพีอย่างเซียนกระบี่อันหลิน ถือเป็นเกียรติของเจ้า!”
มนุษย์หมาป่าชะงัก เงยหน้ามองอันหลิน
ท่ามกลางฟ้าดินที่มืดสลัว ร่างของอันหลินราวกับฉาบด้วยรัศมี ความมั่นใจและองอาจที่ไร้เทียมทานพุ่งสูงเสียดฟ้า แลดูสูงใหญ่ทะมึน ทำให้หัวใจหมาป่าเลื่อมใสศรัทธา
หมาป่าดาบขาวตื่นเต้น เมื่อฟังฉายานามพวกนั้น ถึงได้รู้ว่าที่แท้นายของมันยวดยงปานนี้!
อันหลินโยนยาสมานกระดูกขั้นหนึ่งให้มนุษย์หมาป่า พูดนิ่งๆ ว่า “กินยารักษาแผลเม็ดนี้ แล้วไปตามหาแขนที่ขาดของเจ้าเชื่อมมันเสีย มันจะทำให้แขนของเจ้าสมานอีกครั้ง แล้วเราไปดูสถานการณ์ที่อื่นกันหน่อย!”
มนุษย์หมาป่ารับยาสมานกระดูกมาอย่างตื้นตัน พยักหน้าอย่างนอบน้อม วิ่งโร่ไปหาท่อนแขนแล้วเริ่มเชื่อมประสานแขนของตนทันที
ต๋าอีกับต๋าเอ้อร์กำลังประมือกับฝูงอสูรนับพัน ถอยกรูดอย่างต่อเนื่อง
พวกมันทำได้เพียงฝืนถ่วงฝีเก้าของกองทัพใหญ่ เพราะในฝูงอสูรมีอสูรเพลิงพสุธาสิบกว่าตัวคอยบงการ ความสามารถดูแคลนไม่ได้
อันหลินมองต๋าอีกับต๋าเอ้อร์ที่ถูกโจมตีไม่หยุด จึงเอ่ยกับมนุษย์หมาป่าที่ตามหลังเงียบๆ ว่า “หมาป่าดาบขาว ตอนนี้ได้เวลาเจ้าแสดงฝีมือแล้ว อสูรฝูงนี้ยกให้เจ้าแล้วกัน”
มนุษย์หมาป
