อตัวมีเกราะเปลวไฟสีขาวปกคลุม กรงเล็บคมสามเซี๊ยะส่องแสงสว่างโชติช่วง
ปึก
มนุษย์หมาป่ากระทืบเท้ากลางอากาศ คลื่นพลังม้วนตัวขึ้นพันเมตร ร่างกายพุ่งไปอยู่ตรงหน้าอันหลินในชั่วพริบตาด้วยความเร็วเหนือเสียงห้าเท่า กรงเล็บสีขาวตวัดลงมาพร้อมกับอานุภาพสะเทือนปฐพี!
“เฮ้อ…”
เมื่อเสียงถอนหายใจดังขึ้น กรงเล็บก็ตวัดลงมา ฉีกร่างของอันหลินเป็นหลายท่อน!
ครืน พื้นดินแตกทลายเป็นรอยแยกทอดยาวหลายร้อยเมตรห้าเส้น
มนุษย์หมาป่ากำลังจะดีใจ กลับพบว่าร่างกายที่ขาดสะบั้นกลายเป็นหมอกขาวสลายไป
เหินแปลงหมอก!
มนุษย์หมาป่าขนลุกชูชัน วิกฤตมรณะอันรุนแรงยิ่งแผ่คลุมทั่วสรรพางค์กาย
มันกำลังจะหันหลัง กลับมีเงากระบี่สีดำลอยลงมาข้างหลัง!
เมื่อกระบี่ปรากฏ ฟ้าดินก็สลัวลง!
คมกระบี่ดำสนิททลายเกราะเปลวไฟของมนุษย์หมาป่า เฉือนเกล็ดสีขาวที่ทนทานยวดยิ่งของมัน เขมือบพสุธาร่วมพันเมตร!
บรู๊ว
มนุษย์หมาป่าโหยหวน ล่าถอยอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้ามีแต่ความตะลึงพรึงเพริด
เลือดสาดกระจาย ท่อนแขนกำยำร่วงตกลงพื้น
“เจ้าจะสวามิภักดิ์หรือไม่” เสียงของอันหลินโชยมาดุจลมหนาวเหน็บ ทำให้มนุษย์หมาป่าขนพองสยองเกล้า
ความกลัวปรากฏบนใบหน้ามนุษย์หมาป่าเป็นครั้งแรก มนุษย์คนนี้น่ากลัว