“อสูรเพลิงสวรรค์สามตัว แบ่งคนละตัวได้พอดี”
ซ่างกวนอี้ชักกระบี่ออกจากฝั่ง ยืนตระหง่านอยู่หน้าสุด พูดด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์
อันหลินพยักหน้า “ข้ากับม่อไห่ยังไม่มีมายาเพลิงวิหคชาดชั้นสูงเลย ครั้งนี้พวกมันเป็นฝ่ายมาหาด้วยตัวเอง โชคดีใช้ได้…”
โชคดีใช้ได้งั้นหรือ ใบหน้าของม่อไห่กระตุกน้อยๆ ในใจนับถือฝีปากของอันหลินจริงๆ
อสูรเพลิงสวรรค์สามตัวที่อยู่ตรงหน้าพวกอันหลินขนาดไม่ถือว่าใหญ่ มีขนาดเพียงราวๆ หนึ่งจั้ง แต่กลิ่นอายของพวกมันกลับยิ่งใหญ่ชวนให้หยุดหายใจ
แบ่งออกเป็นมนุษย์เสือถือกระบองสีดำที่มีปีกเปลวไฟด้านหลัง นกเพลิงหกปีกที่ปกคลุมด้วยเปลวไฟสีน้ำเงิน กับมนุษย์หมาป่าที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเกล็ดสีขาว
อสูรเพลิงสวรรค์เห็นพวกอันหลิน ก็ไม่รีบเร่งลงมือ แต่เผยสีหน้าดูแคลนที่มีความคล้ายคลึงมนุษย์ เริ่มสนทนากันขึ้นมา
มนุษย์เสือแสยะยิ้ม “จีจีกูกูกโห่ววาวาเลีย!”
นกเพลิงส่ายหน้า “อิงลี่ลีกูลูกูอิงอิง…”
มนุษย์หมาป่าเปี่ยมด้วยจิตสังหาร “กรรซ์!”
“คุณพระ พวกเจ้าทนได้หรือ” ม่อไห่ถลึงตามอง
ซ่างกวนอี้กับอันหลินมองม่อไห่ด้วยความฉงน “เจ้าฟังออกหรือว่าพวกมันกำลังพูดอะไร”
ม่อไห่กัดฟันพูดว่า “ยังต้องพูดอีกหรือ
