ดูสีหน้าก็รู้แล้ว กำลังเย้ยหยันพวกเราแน่!”
ซ่างกวนอี้กับอันหลิน “…”
ติ้ง
จู่ๆ ระบบก็ดังขึ้นมา
อันหลินสะดุ้งในใจ รีบเปิดระบบภายในสมองโดยพลัน พบว่าด้านบนมีตัวอักษรยาวเหยียด
‘ตรวจสอบพบว่าโฮสต์คลุกคลีกับภาษาอนารยชน บัดนี้ให้เลียนเสียงหมูร้องโดยความดังไม่ต่ำกว่า 70 เดซิเบล ปลดล็อคมรดกภาษาอนารยชน’
“เวรตะไลเอ๊ย!” อันหลินอดสถบคำหยาบไม่ได้
ซ่างกวนอี้กับม่อไห่ได้ยินอันหลินคำรามเกรี้ยว จึงเผลอมองอันหลินกันอย่างพร้อมเพรียง
อันหลินฝืนสงบสติอารมณ์ มองอสูรเพลิงสวรรค์สามตัวที่ยังโต้เถียงกันไม่หยุด ในใจลังเลเหลือเกิน
ร้องหรือไม่ร้อง
ศักดิ์ศรีสำคัญหรือความรู้สำคัญ
คนที่รักการเรียนรู้อย่างเขาไม่มีทางเลือกเลย!
“หงิงๆ…”
อันหลินเริ่มเลียนเสียงร้องของหมูตามที่จำได้
ม่อไห่กับซ่างกวนอี้มองอันหลินด้วยความสนเท่ห์ทันที
ม่อไห่แคะหูของตน ประหนึ่งว่าหูฝาดอย่างไรอย่างนั้น
แม้แต่อสูรเพลิงสวรรค์สามตัวนั้นก็เงียบลงทันควัน หันหน้ามองอันหลิน
อันหลินอับอายจนหน้าแดงก่ำ เขาพบว่าระบบยังไม่แจ้งเตือนว่าภารกิจสำเร็จ…
ออกเสียงไม่ถูกเหรอ
“โอ้ก!”
เขาร้องลั่นอีกครั้ง เสียดายที่ระบบไม่ตอบสนอง
“บรู๊ว…”
“กุ๊กๆ!”
“ฮือๆ!”
…
“สหายอันหลิน เจ้าไม่เป
