็นไรใช่ไหม” สีหน้าของม่อไห่หลากหลายมาก ไม่รู้ว่าควรขำหรือกลุ้มใจดี
“หรือหมอกพิษของแมงมุมก่อนหน้านี้ทำให้สติฟั่นเฟือน” ซ่างกวนอี้ขมวดคิ้วมุ่น พูดอย่างไม่ค่อยแน่ใจ
อันหลินจวนจะเสียสติแล้ว มองสองคนข้างกายด้วยสายตาขอความช่วยเหลือแล้วพูดว่า “พวกเจ้าร้องเลียนเสียงหมูได้บ้างไหม สอนข้าทีเถอะ”
ม่อไห่ “…”
ซ่างกวนอี้ “…”
ม่อไห่มองอันหลินอย่างเห็นอกเห็นใจ “สหายอันหลิน เจ้าต้องรู้ว่า…เจ้าเป็นคน ไม่ใช่หมู อย่าเข้าใจผิด!”
ซ่างกวนอี้หยิบยาสีเขียวออกจากแหวนมิติ ยื่นให้อันหลินด้วยสีหน้าที่ตึงเครียด “สหายอันหลิน นี่เป็นยาแก้พิษ เจ้ารีบกินเสีย”
“ข้าไม่ได้โดนพิษ!” อันหลินแน่นหน้าอก ชี้แจงว่า “ข้ากำลังฝึกภาษาอนารยชนอยู่ ก็คือภาษาที่อสูรเพลิงสวรรค์พวกนั้นพูดนั่นแหละ จำต้องใช้เสียงหมูร้องที่ถูกต้องมากระตุ้น หมูร้องอย่างไร พวกเจ้าสอนข้าที”
มุมปากของม่อไห่กระตุก “สหายอันหลิน ต่อให้เจ้าไม่โง่ ก็อย่าคิดว่าคนอื่นโง่สิ”
“อู๊ดๆ…” เสียงที่สดใสเหนือสามัญดังขึ้นกะทันหัน
อันหลินกับม่อไห่พากันมองไปที่ซ่างกวนอี้
ใบหน้าขาวผุดผ่องของซ่างกวนอี้แดงเรื่อ พูดเสียงเบาว่า “อืม…เจ้าต้องการเสียงหมูร้อง…”
ตอนแรกนางคิดจะปฏิเสธคำร้องขอของ
